Saturday, 16 March 2019

பொள்ளாச்சி பயங்கரம்!




பொள்ளாச்சியில் பெண்களுக்கு நடந்த கொடூரம் மனதை பதைபதைக்க வைக்கிறது. ஒருகட்டத்துக்கு மேல் அந்த வீடியோவில் அந்தப் பெண்களின் கதறலைக் கேட்க முடியவில்லை. கண்ணீர்தான் வருகிறது. உணர்ச்சி வேகத்தில் நாமே அந்த கொடூரர்களை ஏதாவது செய்யவேண்டும் போல தோன்றுகிறது. ஆனால் உணர்ச்சி வசப்படாமல் அல்லது சமூக வலைத்தளங்களில் மட்டும் பொங்கிக் கொண்டிருக்காமல் அந்தக் கயவர்களுக்கு எப்படி தண்டனை வாங்கி கொடுக்க வேண்டும் என்பதை பற்றி யோசிக்க வேண்டும்.

எனக்கும் இந்த தேர்தலில் அடிமை அதிமுக அரசு தோற்கவேண்டும் என்றுதான் ஆசை. ஆனால் அதற்காக தயவுசெய்து இதை அரசியல் நோக்கத்தோடு மட்டும் பார்க்காதீர்கள். முதல் காரணம் வருகின்ற செய்திகள் இதில் அதிமுக என்ற கட்சியில் இருப்பவர்கள் மட்டும் இல்லை. கட்சி சார்பாக நாம் இங்கே சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்க அங்கே கட்சி பாகுபாடு இல்லாமல் பெண்களை வேட்டையாடி இருக்கின்றன அந்த நாய்கள். இரண்டாவது காரணம் இதை அரசியல் நோக்கத்தோடு மட்டுமே அணுகினால் தேர்தலுக்கு பிறகு இந்த விவகாரம் நீர்த்துப் போய்விடும். அல்லது கூட்டணியை பொறுத்து பலர் மௌனமாகி விடுவார். இப்போதே பிஜேபி, பாமக, தேமுதிக போன்ற கட்சிகளிடம் இருந்த எந்த எதிர்வினையும் இல்லை.

ஆகவே இதை தயவுசெய்து அரசியல் நோக்கத்தோடு அடையாளப்படுத்த வேண்டாம். இதைக் கண்டிக்க நாம் அரசியல்வாதியாக இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஒரு அக்காவுக்கு தம்பியாகவோ அல்லது ஒரு தங்கைக்கு அண்ணனாகவோ இருந்தாலே போதும். அதுகூட வேண்டாம் குறைந்தபட்ச மனிதாபிமானம் மிக்க மனிதனாக இருந்தாலே போதும். இந்த சம்பவத்தை கொஞ்சம் பொறுப்புடன் அணுகுங்கள். சமூக வலைத்தளங்களில் வரும் செய்திகளை கண்ணை மூடிக்கொண்டு பரப்பாதீர்கள். மக்களிடம் பயத்தையும் பதட்டத்தையும் விதைக்காதீர்கள்.

இப்போது அரசியல் ஆக்கப்படுவது தேர்தலுக்கு பிறகு அனைவரின் ஜாதியும் தோண்டி எடுக்கப்பட்டு முக்கிய பிரச்சனையில் இருந்து விலகி உன் ஜாதியா என் ஜாதியா என ஜாதிச்சண்டை ஆகி விடும். ஆகவே இதை கண்டிக்க சாதி மதம் அரசியல் பார்க்காமல் அனைவரும் கை கோர்க்க வேண்டியது மிக அவசியம்.

முதல் உண்மை இந்த சம்பவத்தில் கைதானவர்கள் யாரையும் ஜாமீனில் விடுவிக்கவில்லை. புகார் செய்த பெண்ணின் அண்ணனை ஆள் வைத்து மிரட்டிய வழக்கில் மிரட்டப் போன நபர்கள் மட்டுமே நிபந்தனை ஜாமீனில் உள்ளனர். அதற்கு சேர்த்துதான் கைதானவர்கள் மீது மிரட்டல் வழக்கும் போடப்பட்டுள்ளுது. இரண்டாவது இது கற்பழிப்பு வழக்கு இல்லை. இருநூறு பெண்கள் முன்னூறு பெண்கள் கற்பழிப்பு என்று நீங்களே அந்தப் பெண்களை கேவலப்படுத்தாதீர்கள். பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கு மட்டுமே இது.

இன்னொரு பயமும் இயற்கையாக எழுகிறது. இதுவரை கைப்பற்றப்பட்ட காணொளிகள் மற்றும் இன்னும் அந்தக் கயவர்களிடம் மீதமிருக்கும் காணொளிகள் பாதுகாப்பு பற்றியது. உச்சகட்ட பாதுகாப்பில் இருக்கும் நாட்டின் ராணுவ கோப்புகளே காணாமல் போகும் காலம் இது. அந்த காணொளிகள் வெளியில் கசிந்தால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் இதுவரை எதற்குப் பயந்து புகார் அளிக்காமல் இருந்தார்களோ அதற்கு அர்த்தமே இல்லாமல் அந்தப் பெண்களின் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகி விடும்.

சமூக வலைத்தளங்களில் உள்ளவர்களின் பார்வைக்கு தப்பி தவறி அந்தக் காணொளிகள் வந்தால் "அக்கிரமத்தைப் பாரீர்" என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு பரப்பாமல் உங்களுக்கு அனுப்பிய அல்லது அப்லோட் செய்த தளத்தை பற்றி காவல் துறையில் புகார் அளியுங்கள். பாதிக்கப்பட்ட இருநூறு பெண்களை வைத்து, பெண்கள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்றும் அவர்களை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் என்றும் அட்வைஸ் மழை பொழியாமல் அவர்களை அப்படி ஆக்கிய அந்த ஆறு ஆண்களை வைத்து ஆண்களை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் பெண்களை எப்படி மதிக்க வேண்டும் என்றும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கோ தம்பி அண்ணன்களுக்கோ கற்றுக்கொடுங்கள்.

இறுதியாக.. அந்தக் கயவர்களின் முகங்களை சமூக வலைத்தளங்களில் பரப்புவது சரியாக இருந்தாலும் அவர்கள் குடும்பத்தோடு மற்றும் சகோதரிகளோடு இருக்கும் புகைப்படங்களை பகிர்வது அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை என்றே காட்டுகிறது. எந்த ஒரு தாய் தகப்பனும் அல்லது சகோதரிகளும் அந்தக் கயவர்களின் இந்த மறுபக்கத்தை அறிந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை. ஆகவே உணர்ச்சி வேகத்தில் எதையும் செய்யாமல் கொஞ்சம் பொறுப்போடு நடந்து கொள்ளுங்கள். சமூக வலைத்தளத்தில் இருப்பதாலேயே எல்லாவற்றிற்கும் கருத்து சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கயவர்களுக்கு தண்டனை வாங்கி கொடுக்க ஆட்சியாளர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுங்கள் அல்லது தண்டனை வாங்கி கொடுக்கும் ஆட்கள் ஆட்சிக்கு வர வாக்களியுங்கள். அதுமட்டுமே உங்கள் இப்போதைய கடமை.

Friday, 25 January 2019

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்ட மொழிப்போர்!





சென்னை நடராசன், தாளமுத்து, கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி, கோடம் பாக்கம் சிவலிங்கம், விருகம் பாக்கம் அரங்கநாதன், கீரனூர் முத்து, சிவகங்கை ராசேந்திரன், சத்தியமங்கலம் முத்து, அய்யம்பாளையம் ஆசிரியர் வீரப்பன், விராலிமலை சண்முகம், பீளமேடு தண்டபாணி, மயிலாடுதுறை சாரங்கபாணி! இவையெல்லாம் வெறும் பெயர்கள் அல்ல. தமிழகத்தின் சரித்திரம். தமிழ்நாட்டில் இந்தி மொழி திணிப்பை எதிர்த்து போராடி உயிர் நீத்தவர்கள்! இங்கு ஒன்றை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும் கட்டாய இந்தி திணிப்பை எதிர்த்துதான் போராட்டமே தவிர இந்தியை தனிப்பட்ட முறையில் பயில அல்ல. காலங்காலமாக வரலாறு தெரியாத்தார்கள் செய்யும் சூழ்ச்சி பிரச்சாரம்தான் இந்தி மொழியையே எதிர்த்தார்கள் என்று. அன்றைக்கு ஒரே நாடு ஒரே மொழி என்று இந்தியை கட்டாயமாக்கியிருந்தால் இன்று இந்தக் கட்டுரையை தமிழில் நீங்கள் படித்துக்கொண்டிருக்க மாட்டீர்கள்!

இந்தி மொழி எதிர்ப்பு போராட்டம் 1965-ல் தீவிரமடைந்தது என்றாலும் அதன் விதை 1938லேயே விதைக்கப்பட்டு விட்டது. அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் இந்தி கட்டாய பாடமாக்கப்பட்டுள்ளதாக 21-4-1938 அன்று ராஜாஜி தலைமை யிலான சென்னை மாகாண அரசு அரசாணை வெளியிட்டது. இதை எதிர்த்து மிகப்பெரிய போராட்டங்கள் வெடித்தது. போராட்டத்தில் ஈடுபட்டோர் அனைவரும் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டனர். சென்னையில் போராட்டத்தில் பங்கேற்று சிறைக்குச் சென்ற சென்னை நடராசனின் உடல் நலம் குன்றியது. மன்னிப்புக் கோரி கடிதம் எழுதித் தந்தால் விடுதலை செய்வதாக அரசு கூறியது. மன்னிப்புக் கேட்க மறுத்த நடராசன், 15-1-1939 அன்று உயிரிழந்தார். தமிழ் மொழிக்கான முதல் உயிர்த்தியாகம்!

இதனை தொடர்ந்து இரண்டு மாதம் கழித்து மார்ச் 12-ம் தேதி கும்பகோணத்தை சேர்ந்த தாளமுத்து என்பவரும் சென்னை சிறையில் உயிர் நீத்தார்! இரண்டாவது உயிர்த்தியாகம்! இந்த உயிர் தியாகங்களால் போராட்டங்கள் மேலும் தீவிரமடைய அரசாணையை 21-02-1940 அன்று திரும்பப் பெற்றது அரசு. பிறகு மீண்டும் 1948-ல் ஓமந்தூரார் முதல்வராக இருந்தபோது இந்தி கட்டாய பாடமாக்கப்படும் என ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. இதை எதிர்த்து மீண்டும் கிளர்ச்சி ஏற்பட்டதால், அரசு பின்வாங்கியது. மேலும், இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரை ஆங்கிலமும் ஆட்சி மொழியாகத் தொடரும் என்ற நேருவின் உறுதிமொழியால் போராட்டம் சற்று ஓய்ந்தது.

இந்நிலையில், 26-1-1965 அன்று முதல் இந்திய ஆட்சி மொழியாக இந்தி மட்டுமே இருக்கும் என்ற 1963-ம் ஆண்டின் ஆட்சி மொழி சட்ட மசோதாவால் மீண்டும் போராட்டம் உருவானது. அண்ணாவின் தலைமையில் போராட்டங்கள் தீவிரமானது மீண்டும். அரியலூர் மாவட்டம் கீழப்பழுவூரைச் சேர்ந்த சின்னசாமி, இந்தி மட்டும் ஆட்சி மொழியாக அரியணையில் அமர்வதைத் தடுத்தாக வேண்டும் என்று, திருச்சி ரயில் நிலையம் எதிரே 25-1-1964 அன்று தீக்குளித்து மாண்டார். சின்னச்சாமியின் மரணம் போராட்டங்களை இன்னும் தீவிரப்படுத்தியது. இதன் திருப்புமுனையாக 1965 ஜனவரி 25-ம் தேதி முதல் மாணவர் இயக்கங்கள் போராட்டத்தில் குதித்தன.

அதே தினம் சென்னை மாநகராட்சி ஊழியராக பணி யாற்றி வந்த கோடம்பாக்கம் சிவலிங்கம், தீக்குளித்து மாண்டார். மறுநாள், விருகம்பாக்கம் அரங்கநாதன் தீ்க்குளித்து இறந்தார். அதே நாளில் புதுக்கோட்டை மாவட்டம், கீரனூரில் முத்து, விஷம் அருந்தி தற்கொலை செய்து கொண்டார். 27-ம் தேதி ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுடன் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் ஊர்வலமாகச் சென்ற சிவ கங்கை மாணவர் ராசேந்திரன், போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியானார். அதன் பிறகும் போராட்டங்கள் குறையாமல் வேகம் எடுத்தன. போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூடுகளும் அதிகரிக்க, உயிர்ப் பலிகளும் அதிகரித் துக் கொண்டே சென்றன. உலக வரலாற்றில் முதல் முறையாக தான் மொழிக்கான போராட்டத்தை போராட்டத்தை ஒடுக்க ராணுவம் வந்தது. பொள்ளாச்சியில் பிப்ரவரி 12-ம் தேதி ராணுவம் நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் நூற்றுக்கும் அதிகமானோர் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. மத்திய அரசின் போக்கைக் கண்டித்து அமைச்சர்களாக இருந்த சி. சுப்பிரமணியம், ஓ.வி. அழகேசன் ஆகியோர் பதவிகளை ராஜினாமா செய்தனர். அந்த ராஜினாமாக்களை ஏற்கும்படி குடி யரசுத் தலைவருக்கு, பிரதமர் லால்பகதூர் சாஸ்திரி பரிந்துரை செய்தார். தமிழகம் தனி நாடாக பிரிந்து போக வேண்டாம் என்று கருதினால், பரிந் துரையை திரும்பப் பெறுங்கள்' என்று சாஸ்திரியிடம் குடியரசுத் தலைவர் ராதாகிருஷ்ணன் அறிவுறுத்தினார். வேறு வழியின்றி இந்தியுடன் ஆங்கில மும் ஆட்சி மொழியாக தொடரும் என்ற முடிவுக்கு காங்கிரஸ் ஆட்சியாளர்கள் வந்தனர். இதனால் மாணவர்களின் 50 நாள் போராட்டம் மார்ச் 15 அன்று முடிவுக்கு வந்தது.

காங்கிரஸ் அரசின் மீதான தமிழக மக்களின் கோபம் அத்தோடு முடியவில்லை. 1967-ல் நடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் காங்கிரசை படுதோல்வி அடையச் செய்து அண்ணா முதல்வராக ஆனார். அன்று ஆட்சியை இழந்த காங்கிரஸ் இன்றுவரை தமிழ்நாட்டில் ஒட்டுண்ணியாகவே வாழ்ந்து வருகிறது மீண்டும் ஆட்சிக்கு வர முடியாமல். இவ்வளவு போராட்டங்கள் உயிர் தியாகங்களுக்கு மத்தியில் கிடைத்த நம் தமிழ் மொழியின் உரிமையை இந்த 54 வருடங்களில் எந்த அளவுக்கு காப்பாற்றி வருகிறோம் என்று அவரவர் மனசாட்சிக்கே விட்டுவிடுகிறேன். ஆனால் ஒன்று நீறு பூத்த நெருப்பாக தமிழ் மக்களிடம் கனன்று கொண்டிருக்கும் தமிழுணர்வை இந்தி கொண்டு எந்த அரசும் அணைக்க விரும்பினால் அதை வேடிக்கை பார்க்க மட்டும் மாட்டார்கள் தமிழ் மக்கள்!

இந்த  காலகட்டத்தில் தமிழக முதல்வராக இருந்தவர் காமராஜர்! போராட்டங்களை ஒடுக்க மத்திய அரசுக்கு பணிந்து ராணுவத்தை இறக்கி பல உயிர்கள் பலியாக காரணமும் அவரே. அதன் விளைவுதான் அதை தொடர்ந்த தேர்தலில் தமிழக மக்கள் அவரை தோற்கடித்தது! ஒரு வரலாற்றுப் பிழையின் சாட்சியாக இருந்தவர் அவர்! அதைவிட ஊமை சாட்சியாக இருந்தவர்! ஆகவே அவர் தோற்கடிக்கப்பட்டதில் எந்தவித ஆச்சர்யமும் இல்லை மொழிப்போர் வரலாறு தெரிந்தவர்களுக்கு. எந்த வரலாறும் தெரியாமல் காமராஜர் ஒருமுறை காரில் போய்க் கொண்டிருக்கும்போது வகையான பார்வர்ட் செய்திகளை நம்பும் இன்றைய போராளிகளுக்காக இதை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்!

இன்று 54 -ம் வருட மொழிப்போர் தியாகிகள் தினம். தமிழுக்கு நீங்கள் ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்றாலும் குறைந்தபட்ச்சம் நம் முன்னோர்கள் என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறார்கள் என்றாவது தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அதுவே நாம் அவர்களுக்கு செய்யும் மிகப்பெரிய அஞ்சலி!

Saturday, 19 January 2019

மாட்டுப்பொங்கல்!




மாட்டுப்பொங்கல்! கிராமங்களை இன்னும் கிராமமாக உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கும் ஒரு திருவிழா! பெயர் என்னமோ மாட்டுப்பொங்கல்தான்! ஆனால் வீட்டில் உள்ள ஆடு, கோழி, நாய் போன்றவற்றிற்கும் இன்றுதான் பொங்கல்! இது பொங்கல் என்பதை விட ஒரு நன்றி கூறும் விழா. இந்த ஓராண்டு காலம் எனக்கு உறுதுணையாக இருந்து என் வாழ்வாதாரத்தை என் வாழ்க்கையை உயர்த்த துணை புரிந்த உனக்கு என் நன்றி என்று தமிழர்களால் கொண்டாடப்படும் ஒரு விழா. இதன் பாரம்பரியத்தின் வேர் தேடினால் அது சிந்து சமவெளி காலத்திற்கு முன் கொண்டு போய் விடும். ஆதி தமிழர்கள் இயற்கையோடும் கால்நடைகளோடும் இயைந்த ஒரு வாழ்க்கையை நடத்தியவன். அதன் தொடர்ச்சிதான் இது.

என் சிறுவயது மாட்டுப்பொங்கல் இன்றும் நினைவில் உள்ளது. அப்போதெல்லாம் ஊரில் விவசாயம் செய்யாதவர்களை கூட பார்க்கலாம் ஆனால் ஆடு மாடு இல்லாதவர்களைப் பார்க்க முடியாது. மாட்டுப்பொங்கலுக்கு ஒரு வாரம் முன்னமே அதற்கு தயாராக துவங்கி விடுவோம். கொம்புகளை இழைத்து மெருகேற்றி முதல் நாள் வண்ணம் தீட்டுவோம். மூக்கனாங் கயறு திரித்து கழுத்துக் கயறு மாற்றுவது வரை அந்த ஒரு வாரத்தில் நடக்கும். மூக்கணாங் கயறு திரித்து மாட்டுக்கு மூக்கு கயறு மாற்றுவது என்பது ஒரு கலை. அதனால் என் தெருவில் அனைவரது வீட்டு மாடுகளுக்கும் மாற்ற அப்பாவுக்கு ஒரு வாரம் முழுவதும் வேலை இருக்கும்.

மாட்டுப்பொங்கல் முதல் நாள் இரவே தெரு நண்பர்கள் கூட்டம் போட்டு முடிவு செய்வோம். காலையில் காட்டுக்கு போக. குளிரையும் பொருட்படுத்தாது விடிகாலை எழுந்து வையைக்கரை பத்தைக்கு போவோம். கள்ளியம் பட்டை, ஆவாரம் பூ, கூழைப்பூ, மாவிலை போன்றவற்றை தெருவிற்கே சேர்த்து கொண்டு வருவோம் தோரணம் கட்ட. மறக்காமல் துவரை செடி குச்சியும் வெட்டிக்கொள்வோம். மாடுகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கண்மாய்க்கு செல்வோம் குளிப்பாட்ட. கடைசியாக எங்கள் வீட்டில் இருந்த மாடுகளின் பெயர்கள் இன்றும் ஞாபகம் உள்ளது. கொரட்டை, காக்காச்சி என்ற பசு மாடும் மண்டையன் என்ற உழவு மாடும். மூணுமே ரொம்ப சாது. இதுல மண்டையன் மட்டும்தான் வெளி ஆட்களை பார்த்தல் முட்டுவான்.

குளிப்பாட்டி பசு மாடுகளுக்கு கொம்பில் முகத்தில் மஞ்சள் பூசி பொட்டு வைத்து, மண்டையனுக்கு கொம்பில், முகத்தில் மற்றும் திமிலில் சந்தனம் பூசி பொட்டு வைத்துப் பார்த்தல் அவ்வளவு அழகாக இருக்கும். அவைகளை வீட்டில் விட்டு விட்டு திரும்ப கும்பலாக கண்மாய்க்கு போவோம். போகும் முன் மறக்காமல் எங்கள் மணியையும்(நாய் ) குளிப்பாட்டி கட்டி விடுவோம்.கண்மாய்க்கு போகும்போது  கையில் ஒரு சொம்பையும் வெட்டி வந்த துவரங் குச்சியையும் எடுத்து போவோம். கண்மாயில் ஆட்டம் போட்டுவிட்டு சருகு கூட்டி நெருப்பு வைத்து துவரங்குச்சியை அதில் வாட்டி அதில் உள்ள பட்டையை உரித்து விடுவோம். பிறகு பெரியமடை புறமடை போய் அதில் அந்த துவரங்குச்சியால் மூன்று முறை அடித்து சொம்பு நிறைய நீர் எடுத்து வீட்டுக்கு வந்து விடுவோம்.

இனி எல்லாம் அம்மா மற்றும் அக்காக்களின் வேலை. அம்மா மாட்டுக்கூடத்தில் மண் பானையில் பொங்கலிட்டு இறக்கி வைத்துவிட்டு வாழைக்காய் பொடிமாஸ், பலாக்காய் குருமா, பரங்கிக்காய் புளிக்கறி,முளைக்கீரை மசியல்,சர்க்கரை வள்ளிக்கிழங்கு பொரியல்,வள்ளிக்கிழங்கு கூட்டு,கருணைக்கிழங்கு மசியல்,கூட்டுக்காய் குழம்பு,பருப்பு மசித்து நெய் கூட்டி எல்லாம் தயார் செய்து மாட்டுக்கூடத்தில் கடகாப்பொட்டியை (பனையோலையால் செய்த பெரிய அளவு பெட்டி) தலை கீழாகக் கவிழ்த்து அதன் மீது இலை விரித்து பொங்கலை வைத்து,எல்லாப்பதார்த்தங்களையும் பரப்பி வைப்பார்கள். அதற்குள்ளாக நானும் அப்பாவும் கரும்பை சிறு துண்டுகளாக வெட்டி நூலில் கட்டி எல்லா மாட்டு கழுத்திலும் கட்டி, கழுத்து மற்றும் கொம்பில் பூ சுற்றி விடுவோம். எங்கள் மணிக்கும் கரும்பு கட்டி விடுவோம். 




கட்டுத்தரை(மாட்டு தொழுவம்) வாசலில் நாங்கள் கொண்டுவந்த கள்ளிப்பட்டை, கூழைப்பூ, ஆவாரம்பூ, மாவிலை கொண்டு தோரணம் கட்டி அதில் கோடி துணி(புதுத் துணி) போடுவோம். பிறகு நல்ல நேரம் முடிவதற்குள் பெரியவர்கள் பசங்களை அழைத்துக்கொண்டு வந்து திருஷ்டி கழிப்போம். "பொங்கலோ பொங்கல்.நாடு செழிக்க நல்ல மழை பெய்ய,ஊரு செழிக்க உத்தம மழை பெய்ய பொங்கலோ பொங்கல்,நாலு காட்டுல ஒரு காடு பாங்காடு கிடக்க பொங்கலோ பொங்கல்" என்று பெரியவர் ஒருவர் கூற மற்றவர் பொங்கலோ பொங்கல் என்று கூவியபடி மாட்டுக்கொட்டகையையும், மாடுகளையும்  சுற்றிவருவோம. மூன்றாவது சுற்றில் சோற்றோடு சேர்த்து எல்லாப் பதார்த்தங்களையும் பிசைந்து மூன்று மாவிலையில் எடுத்துக்கொள்வோம். 

சனி மூலை  கன்னி மூலை, வாயு மூலை ஆகிய மூன்று மூலைகளில் மாவிலையை வைத்த சோற்றை நீர் தெளித்து வைப்போம். அக்னி மூலையில் மட்டும் சிறிது நெருப்புத்துண்டை வைப்போம். பிறகு சூடம் ஏற்றி குடும்பத்தோடு விழுந்து வணங்கி பிசைந்த சோற்றை மாடுகளுக்கும் சிறிது கொடுப்போம். மாடு அவிழ்ப்பதற்குள் ஒரு பெரிய கலவரமே(சந்தோசமான) நடக்கும். தயாராக வைத்திருக்கும் மாட்டுத்தண்ணி, கலர் தண்ணி சிலசமயம் சாணித்தண்ணி கூட முறை வரும் (மாமன், மச்சான்) ஆட்களின் மேல் ஊற்றுவோம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இது நடக்கும். பிறகு மாடுகளை அவிழ்த்தால் அதன் கழுத்தில் இருக்கும் கரும்பை அறுக்க பெரிய போட்டியே நடக்கும். மஞ்சுவிரட்டுக்கு இணையானது அது. முடிவில் யார் எத்தனை மாட்டு கரும்பை அறுத்தோம் என்று கணக்கெடுப்பு நடத்தி அடுத்த வருடம் அந்த சாதனையை முறியடிக்க சபதம் எடுப்போம்.

பிறகு மாடுகள் வீட்டுக்குள் வரும்போது மறக்காமல் உலக்கையை போட்டு வைத்து தாண்டி வரச் செய்வார்கள். இந்தக் கொண்டாட்டமெல்லாம் மதியம் வரை நடக்கும். பிறகு மாலை வந்து விட்டால் கொப்பி கொட்டுவது என்ற ஒரு நிகழ்வு. சாணத்தை சிறு உருண்டைகளாக ஆக்கி அதில் ஆவாரம்பூ இதழ்களை வைத்து ஒட்டி தயார் செய்வார்கள் பெண்கள். அதற்கு கொப்பிக் கட்டை என்று பெயர். வயதுப்பெண்கள், பெண் குழந்தைகள் அனைவரும் கண்மாய் படித்துறைக்கு கொப்பி கொண்டு செல்வார்கள்.ஒரு தட்டில் கொப்பிக்கட்டைகள் பரப்பி,வெற்றிலை,பாக்கு வைத்து,சுட்ட பனங்கிழங்கு வைத்து,படைத்த உணவுக்கலவை வைத்த தட்டை தலையில் வைத்து ஊர்வலமாகச்சென்று சலவைத் தொழிலாளச் சகோதரர்கள் படித்துறையில் விரித்திருக்கும் வேட்டியில் கொட்டிவிட்டு,கொப்பிக்கட்டைகளை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்து பிள்ளையார் கூடத்தில் தட்டுகளை வைத்து சாமிகும்பிட்டு அங்கேயே சிறிது நேரம் விளையாடுவார்கள். வாய்க்காலில் தண்ணீர் போனால் அதை எடுத்து மாற்றி மாற்றி ஊற்றியும் விளையாடுவார்கள். 

காலப்போக்கில் இப்போது விவசாயம் இல்லை, கால்நடை வைத்திருப்பவர்கள் எண்ணிக்கை மிகக்குறைவு. கண்மாயில் தண்ணீர் இருப்பதில்லை. கொப்பி கொட்டுவது அடியோடு இல்லை. ஆனாலும் மாட்டுப்பொங்கல் என்றால் ஒரு உற்சாகம் வரத்தான் செய்கிறது. மாடுகள் இல்லையென்றாலும் இன்றும் எங்கள் வீட்டில் பொங்கல் வைத்து மாடு உள்ள வீட்டிற்கு அதை கொடுத்தனுப்பி சேர்த்து படைக்க சொல்கிறோம். நாங்கள் விவசாயக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதை அடுத்த தலைமுறைக்கு சொல்வதற்காயினும் இதை தொடர்ந்து செய்கிறோம். விவசாயக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் நம் குழந்தைகளுக்காவது இதை செய்ய வேண்டும்.