Monday, 17 September 2018

நாட்டார் தெய்வங்கள்(1) - பாண்டி முனீஸ்வரர்!




வானம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. சூரியன் இன்றைக்கு இது போதுமென அவசர அவசரமாக தனது கரங்களை அடர்ந்த காடுகளுக்கு உள்ளே இழுத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்த அந்தி நேரம். சூரியன் மூஞ்சியையே பார்ப்பதில்லை என்ற நிலாவின் சபதத்தின்படி அன்றும் வர மாட்டேன் என சூரியன் மறைய காத்துக்கொண்டிருந்தது நிலா. பறவைகள் மெதுவாகக் கூடு திரும்பி அன்றைய கதைகளை தன் துணையிடம் சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

காட்டை ஊடறுத்து வந்த ஒற்றையடிப்பாதையில் கணவன் பெரியசாமியை பிடித்தபடி தள்ளாடி வந்துகொண்டிருந்தாள் வள்ளியம்மாள் அதற்கு மேல் முடியாமல் அப்படியே ஒரு பாறையை அணைவாகக்  கொண்டு அமர்ந்துவிட்டாள். அப்படி வள்ளியம்மாள் சோர்ந்து போய் அமர்ந்த இடம் காடுகளை அரணாகக்  கொண்ட நல்ல சமவெளி இடம். துணி மூட்டையை சுமந்து வந்த பெரியசாமி பசி மயக்கத்தில் சோர்ந்து போய்  அமர்ந்த மனைவியை இயலாமையுடன் பார்த்தான். கைகளை கண்களுக்கு அண்டக்கொடுத்து நாலாபக்கமும் பார்த்தான். சுற்றிவர ஊர்கள் இருக்கும் சுவடே தெரியவில்லை. 

வள்ளியம்மாளிடம் சென்று அங்கேயே ஓய்வெடுக்கும்படி கூறி விட்டு எப்படியாவது காடுதாண்டி இருக்கும் ஊரைக் கண்டு பசியாற ஏதாவது கொண்டு வருகிறேன் என்று கூறிச் சென்றான். வள்ளியம்மாளும் வயிற்றில் பசியோடும் கண்களில் மயக்கத்தோடும் கொண்டுவந்த துணி மூட்டையில் சாய்ந்தாள். வசதியாக இல்லாவிட்டாலும் வயித்துக்கு காயாத வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தவர்கள்தான் வள்ளியம்மாளும்-பெரியசாமியும். கரூர் அருகே இருக்கும் சின்னக் குடியானவக்  கிராமம் நெரூர்தான் இவர்கள் ஊர். வஞ்சகமில்லாத காவிரித்தாய் பாய்ந்து இவர்கள் வயிற்றையும் நனைத்து வந்தது. 

ஆனால் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக காவிரியும் பொய்த்து இவர்கள் அடுக்களை பூஞ்சை பூத்தது. ஒருவேளைக் கஞ்சிக்கே வழியில்லாமல்தான் மதுரையை இலக்காக வைத்து தெற்கு நோக்கி புலம் பெயர்ந்தார்கள் வள்ளியம்மாளும் பெரியசாமியும். கூட கூட்டி வர ஆடு மாடுகள் கூட இல்லை. ஆடு கோழிகளை அடித்து சாப்பிட்டு ஆறு மாதம் ஓட்டியாகி விட்டது. மாடுகளை விற்று சாப்பிட்டு நான்கு மாதம் ஓட்டியாகிவிட்டது. இனி விற்பதற்கும் அடிப்பதற்கும் ஒன்றும் இல்லையென்ற நிலையில்தான் இந்த புலம்பெயர்வு.

இதையெல்லாம் நினைத்தபடி மயக்கத்தில் உறங்கிப்போனாள் வள்ளியம்மாள். வள்ளியம்மாவைச் சுற்றி பூமி திடீரென பிளந்து கண்கள் சிவந்து சடை திரிந்த ஜடா முடியுடன் வந்தவர் என் தவக்காலம் முடிந்தது. இங்கேயே பூமிக்குள் கல்லாகச் சமைகிறேன். என்னை வெளியில் எடுத்து இங்கேயே பிரதிஷ்டை செய். காவலாக நான் இருப்பேன் என்று கூறி மறைகிறார். திடுக்கிட்ட வள்ளியம்மை எழுந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். யாரும் வந்துபோன அடையாளம் இல்லை. பறவைகள் மட்டும் இன்னும் சுவாரஸ்யமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தது. லேசான பயம் எட்டிப்பார்த்தது வள்ளியம்மாளுக்கு. எத்தனை கள்வர்கள் வந்தாலும் ஒற்றை ஆளாய்ச் சமாளிக்கும் வல்லமை காவல் குடியில் இருந்து வந்த வள்ளியம்மாளுக்கு உண்டு. ஆனால் இந்தப் பயங்கர கனவு அவள் உயிர் வரை ஊடுருவிவிட்டது.

தூரத்தில் ஏதோ அரவம் கேட்டது. அந்தச் சோர்விலும் சுருட்டி எழுந்து சாய்ந்து கிடந்த வேல்கம்பை இறுக்கப்பிடித்தாள் வள்ளியம்மாள். அது கணவன் பெரியசாமிதான் என்றதும் வேல்கம்பையும் மனதையும் நெகிழவிட்டாள். கணவன் கொண்டுவந்த குதிரைவாலி கஞ்சியையும் சோளக்கூளையும் பச்சைமிளகாய் உதவியோடு அரக்க பறக்க சாப்பிட்டாள் வள்ளியம்மாள் எதுவும் பேசாமல். பெரியசாமி சொன்னான் "பக்கத்துலதாம்புள்ள உருக இருக்கு, இப்ப இருட்டிருச்சு இங்கயே ராப்பொழுத கழிப்போம், கருக்கல்ல ஊரப்பாத்து போய் பொழப்பு தளப்ப பார்ப்போம்' என்று கூறினான். வள்ளியம்மாவும் தனக்கு வந்த கனவை பற்றி கூறிக்கொண்டே அந்த பாறை ஓரத்தில் உறங்க ஆரம்பித்தார்கள்.

இரவு நடுநிசியைத் தாண்டி இருக்கும் வள்ளியம்மாள் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். மீண்டும் அதே கனவு. அதே ஜடாமுடி முனிவர் வந்து தன்னை வெளியில் எடுக்க சொன்னார். கணவனை எழுப்பிய வள்ளியம்மாள் கனவை சொன்னாள். அதை சாதாரண நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்ளாத இருவரும் விடியும் முன்னரே காடு தாண்டி காட்டை ஒட்டி இருந்த மேலமடை கிராம மக்களிடம் விசயம்  சொல்லி ஆட்களை திரட்டிக்கொண்டு வள்ளியம்மாளுக்கு கனவு வந்த இடத்தை அடைந்தார்கள். மம்மட்டியை வாங்கி பெரியசாமி முதல் கொத்து கொத்தினான் அங்கே தூரத்தில் மீனாட்சிக்கு பூஜை மணி அடித்தது.

அதிகம் தோண்டாமலே சிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே தெரிய ஆரம்பித்தது. சிலையின் ஜடாமுடியில் இருந்து மண்ணைக் கரைக்க கரைக்க பரந்த நெற்றியும், உருட்டிய விழிகளும், முறுக்கு மீசையும் தோள்களை தொட்ட சங்கிலி போன்ற முடிகளும் தவக்கோலத்தில் அமர்ந்த முனி வெளியில் வந்தார். வெளியில் எடுத்து ஆரத்தி எடுத்து அபிஷேகம் முடித்து வெண்ணிற துண்டு கட்டி அங்கேயே மண் நிரவி அவரை அங்கேயே அமர வைத்தார்கள். அவர்தான் இந்து தென்னாட்டு மக்களுக்கு குறை தீர்க்கும் பாண்டி முனி! ஆனால் அப்போது அவருடைய பெயர் ஜடாமுனீஸ்வரர்! 



இதுதான் பாண்டிமுஈஸ்வரர் மதுரைக்கு வந்த வரலாறு. ஆனால் அவர் பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியன்தான் என்றும் அவரே தன் மக்களைக்காக்க பாண்டிமுனியாக அவதாரம் எடுத்து அமர்ந்திருக்கிறார் என்றும் செவிவழி வரலாறுகள் உண்டு. ஆனால் அதற்கெல்லாம் ஆதாரம் இல்லை. இப்படி ஜடா முனீஸ்வரரை அங்கே வைத்தபிறகு பாண்டியம்மாளே அங்கே பூசாரித்தனம் பார்க்க துவங்கினார். இன்றுவரை அவருடைய வம்சாவழிதான் பூசாரித்தனம் செய்கின்றனர். குறுகிய காலத்திலேயே ஜடாமுனீஸ்வரர் அந்த வட்டாரத்தில் உள்ள மக்களுக்கு தன அருள்வீச்சை புரியச்செய்து தன்னை சுற்றிலும் புதிய கிராமங்களை வளர செய்தார்.

கோவிலின் வளர்ச்சி ஆங்கிலேயர்களின் கண்ணை உறுத்தியது. கோவில் சட்டதிட்டங்களை கடுமை ஆக்கி அதன்கீழ் இந்த ஜடாமுனீஸ்வரர் கோவிலையும் கொண்டுவந்தனர். ஆனால் கடுமையான போராட்டங்களாலும் முனீஸ்வரரின் அருளாலும் 1930-ல் அரசு சட்டங்களில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது. இன்றுவரை அந்த விலக்கு தொடர்கின்றது. ஜடா முனீஸ்வரர் பாண்டி முனீஸ்வரர் ஆன கதையும் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யம்தான். பிற்பாடு வள்ளியம்மாளின் வம்சாவழியை பாண்டி என்பவர் பூசாரித்தனம் பார்க்க ஆரம்பித்த காலத்தில் ஜடாமுனீஸ்வரர் என்ற பெயர் காலப்போக்கில் மறைந்து பாண்டிமுனி, பாண்டிகோவில் என்று அழைக்கப்பட ஆரம்பித்தது. 

பக்தர்களின் கோரிக்கை நியாயமாக இருப்பின் உடனே நிறைவேற்றி வைப்பார். எல்லோரும் நினைப்பது போல் பக்தர்கள் வழங்கும் கிடாய் வெட்டும் காணிக்கை பாண்டி முனிக்கு அல்ல. பாண்டி முனி சுத்த சைவவிரும்பி! அவருக்கு பொங்கல், பால் பழங்கள் மட்டுமே படையல். அதுபோக பன்னீர் அபிஷேகம், வாசனைத் திரவியங்கள் பிரியர் என்கிறார்கள் விபரம் அறிந்தவர்கள். பிறகு கிடாய் வெட்டுவது யாருக்கு என்கிறீர்களா? பாண்டிமுனிக்கு காவல் தெய்வம் சமயக்கருப்பு. பாண்டிமுனி நிறைவேற்றிய கோரிக்கைகளுக்காக இந்த சமயக்கருப்புக்குத்தான் கிடாய் வெட்டுகிறார்கள் பக்தர்கள். அதுபோக இந்தக் கருப்புக்கு சுருட்டு சாராயம் போன்றவையும் விருப்பத்துடன் படைக்கிறார்கள் பக்தர்கள்.

அதுபோக பாண்டிக்கு கட்டுப்பட்ட தெய்வமாக அங்கே இருப்பவர் ஆண்டி அய்யா. இவருக்கு இனிப்பு இல்லாத பொங்கல் மற்றும் மிகவும் விருப்பமான சுருட்டு வைத்து படைப்பார்கள் பக்தர்கள். அதுபோக மாம்பழ பூஜையும் இவருக்கு விருப்பமானதாம். கோவிலுக்கு சென்றவர்கள் பார்த்திருக்கலாம். சமயக் கருப்புக்கு ஒரு கையும் தலையும் இருக்காது. இதற்கு காரணம் ஒரு சுவையான கதையைச் சொல்கிறார்கள். 

ஒரு முறை அந்த வழியாக வேட்டைக்குச் சென்ற ஒரு ஆங்கிலேயன் அங்கு வந்து கேலியாக நான் இன்று எத்தனை விலங்குகளை வேட்டையாடுவேன் எனக் கேட்க சமயக் கருப்பு பேசாமல் இருந்ததாம். (சிலை என்பதினால்) .அன்று முழுதும் வேட்டையாடியும் எந்த மிருகத்தையும் வேட்டையாட முடியவில்லையாம் அவனுக்கு! அதனால் கோபத்துடன் திரும்பி வந்த அந்த ஆங்கிலேயன் அந்த சிலையின் கைகளையும் முகத்தையும் உடைத்துவிட்டுச் சென்றானாம். ஆனால் போகும் வழியிலயே அவன் கல்லாக மாறி விட்டானாம். அதனால்தான் இன்றும் சமயக் கருப்புக்கு தலையும் கைகளும் இல்லையாம். இது ஒரு செவி வழி வரலாறு!

பாண்டி அய்யாவின் ஆலயத்துக்கு சென்றால் பேய் பிசாசுகளின் தொந்தரவு மற்றும் பில்லி சூனியம் இவற்றின் கொடுமையில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்பது இன்றளவும் மக்களின் நம்பிக்கை. அதுபோக பிள்ளை இல்லாதவர்களுக்கு பிள்ளை வரம் கொடுப்பார்! ஆனால் என்ன அவர் பெயரை வைக்க வேண்டும்! இல்லையென்றால் கேட்டு வாங்குவார் என்பது மக்களின் நம்பிக்கை. பல பஞ்சாயத்துகளில் முடியாத பிராதுகளும் பாண்டி முனியை சாட்சியாக வைத்து அங்கு சுமூகமாகத் தீர்த்துக்கொள்ளப்படும்.

பாண்டி கோவிலில் இருந்து  இரண்டு கிலோ தொலைவில் உள்ள கழுன்கட்டி என்ற இடத்தில் பல வேல்கள் புதைத்து வைக்கப்பட்டு உள்ளன. அந்த இடத்தை அடைந்ததும் பேய்பிசாசு பிடித்தவர்கள் துள்ளி குதிப்பார்கள். ஆகவே அந்த வழியாக செல்லும் வாகனங்களை பேய் , பூதங்களுக்கு பயந்து மரியாதை தரும் வகையில் வண்டிகளை நிறுத்தி விட்டுத்தான் செல்வார்கள். 

பாண்டி முனீஸ்வரருக்கு ஜூலை- ஆகஸ்ட் மாதங்களில் ( ஆடி) தனி விழா நடைபெறுகின்றது. மக்கள் மாம்பழத்தை காணிக்கையாகத் தருகிறார்கள். பாண்டி அய்யாவுக்கு சர்க்கரை பொங்கல் படைகின்றார்கள். ஒரு தடுப்புத் திரை போடப்பட்டு அதற்கு அந்தப் பக்கத்தில் சமய கருப்புக்கு மிருக பலி தரப்படும். ஆண்டி அய்யாவின் படிகள் முழுவதும் மாம்பழத்தினால் அலங்கரிக்கப் படும். அவருக்கு வெண்பொங்கல் பிரசாதம் வைக்கப்படுகின்றது  

மதுரை, சிவகங்கை மாவட்டங்களில் பாண்டி கோவில் படி ஏறாத குடுப்பங்கள் குறைவுதான். நமது மக்களின் தேடி வந்து குறை தீர்க்கும் தெய்வமும் அவர்தான்.இதுவரை போகாதவர்கள் ஒருமுறையேனும் சென்று அந்த ஜடாமுனீஸ்வரரை பார்த்து உங்கள் குறைகளை சொல்லிவிட்டு வாருங்கள்! 

எவ்வாறு செல்வது? 
மதுரைமாட்டுத்தாவணியில் இருந்து இராமேசுவரம்சிவகங்கைமானாமதுரைதூத்துக்குடிதிருநெல்வேலிஇராஜபாளையம் நோக்கி செல்லும் அனைத்து அரசு மற்றும் தனியார் புறநகர் பேருந்துகளும், பாண்டி கோயில் வாசலில் நின்று செல்லும்.

No comments:

Post a Comment