Thursday, 28 December 2017

அது ஒரு மழைக்காலம்-9 (பயணங்கள் முடிவதில்லை!)







அன்று...

நானும் கௌரியும் அந்த பிள்ளையார் கோவிலில் நேரமே போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். பிறகுதான் நேரம் பார்த்தோம் மதியம் ஆகி விட்டது. "இதுக்கு மேல என்னைய மண்டபத்துல காணும்னா என் அப்பா கொன்னுடுவார்னு" கௌரி பதறிக்கொண்டு கிளம்பினாள். கொஞ்ச தூரம் நானும் அவளோடு உரசிக்கொண்டு நடக்க ஆசைப்பட்டு கூடவே போனேன். வாசல் வரை அதை தவிர்த்து என்னை தள்ளிவிட்டுக் கொண்டே வந்தவள் வாசல் தாண்டுவதற்கு முன் என்னை இழுத்து கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு அதை திருப்பி கூட வாங்காமல் பாதி ஓட்டமாய் ஓடி விட்டாள்  மண்டபத்திற்கு! வெகுநேரம் கன்னத்தைத்  தடவியபடியே நின்றுவிட்டு பிறகு நானும் மண்டபத்திற்கு போனேன்.

மண்டபத்திற்கு நுழையும்போதே அப்பா வாசலில் நின்றார்! "ஏண்டா எருமை, எவ்ளோ நேரமா தேடறோம் எங்க போய் தொலைஞ்ச?" என்று ஆரம்பித்தார். அம்மா குறுக்க வந்ததால் தப்பித்தேன்! "ஏன்? எதுக்கு?" என்றேன் ஒற்றை வரியில்! அம்மாதான் சொன்னார்கள் "ஒன்னும்மில்லப்பா.. நாளைக்கு ரிசப்ஷன்க்கு கண்டிப்பா இருந்துட்டு போகணும்னு சொல்லிட்டாங்க! அதான் நீ இருக்குறியா இல்ல நீ மட்டும் போயிருவியான்னு கேப்போன்ன்ன்ன்னு" என்று சொல்லும்போதே அங்கு கௌரியின் அப்பாவும் வந்தார்!

"எங்களையும் ரொம்ப வற்புறுத்துறாங்க, ஆனா கௌரிக்கு நாளைக்கு முக்கியமான கிளாஸ் இருக்காம், அதான் யோசிக்கிறேன்னு சொன்னவர் அப்படியே என்னை பார்த்து "குணா.. உனக்கும் கிளாஸ் உண்டுல்ல? ஒன்னு பண்ணேன், கௌரியும் நீயும் பஸ்ல போயிருங்களே? இப்பவே சாப்பிட்டு கிளம்பினா இருட்டுறதுக்குள்ள ஊருக்கு போயிரலாம்" என்றார்! எனக்கு சந்தோச அதிர்ச்சியில் பேச முடியாமல் நின்றுருந்தேன்!

"ஏன்டா எருமை.. அதான் கேக்குறாங்கல்ல பதில் சொல்றா" என்றார்! "கிளாசுக்கு மட்டம் போட்டுட்டு இங்கயே ஊரு சுத்திட்டு போகலாம்னு நினைச்சியா? வா.. வந்து சாப்பிட்டு கௌரியை கூட்டிகிட்டு ஊருக்கு கிளம்புற வழிய பாரு, நாங்க நாளைக்கு நைட்டே வந்துருவோம்" என்றார்! இன்னுமே என்னால் அதை நம்ப முடியாமல் நின்றேன்! கௌரியை தேடினேன் அவளைக் காணும். இதை நானே அவளிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது. மண்டபம் முழுக்க பறந்து கொண்டிருந்த பட்டாம் பூச்சிகளுக்கு நடுவே என் பட்டுப்புழுவைத் தேடினேன்.

ஒருவழியாக கண்டுபிடித்து மொட்டை மாடிக்கு வர சொல்லி அதிர்ச்சி கலந்த சந்தோசத்தோடு இருவரும் ஒன்றாக ஊருக்கு போகும் சந்தர்ப்பம் வாசித்ததை சொல்லி முடித்தேன். அவளோ சரி அடுத்து என்ன என்பது போல நின்றாள். "என்ன கௌரி?எவ்ளோ சந்தோசமான விஷயம் சொல்றேன் நீ உனக்கு சம்பந்தமே இல்லாதது மாதிரி நிக்கிற?" என்றேன். அலட்சியமாக சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள் "என் அப்பாவா வந்து உன்கிட்ட எனக்கு துணையா போக சொல்லுவார்னு நீ நினைக்கிறியா?" என்றாள். நான் ஒன்னும் புரியாமல் நின்றேன், அவளே சொன்னாள் "அட லூசு.. எனக்கு கிளாஸ் இருக்கு நான் போயே ஆகணும், நீங்க வேணா குணா வீட்ல கேளுங்க அவங்க போனா அவங்க கூட போயிறேன்னு' சொன்னேன். எனக்கு தெரியும் உங்க வீட்லயும் தாங்கிட்டுதான் வருவாங்கன்னு, எப்பிடியும் உன்னைய மட்டும் துணைக்கு அனுப்புவாங்கன்னு நினைச்சேன் அதேமாதிரியே நடந்துருச்சு" என்றாள்.

"அடிப்பாவி" என்றேன்! இந்த முறை என் டேர்ன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு கௌரியை இழுத்து கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டு திரும்பிப்பாராமல் வந்து ஒன்னுந்தெரியாதது போல அம்மாவின் அருகில் நின்று விட்டேன். கௌரி மேலிருந்து வந்தாள், அவளைப் பார்த்ததும் அம்மா அவளிடம் "என்னம்மா கௌரி, ரெடி ஆயிட்டியா? கிளம்புங்க இப்பவே கிளம்புனாதான் சரியா இருக்கும்" என்றார்கள், அவளும் பெயருக்கு "இந்த கிளம்பிட்டேன் அத்தே" என்று சொல்லிவிட்டு கன்னத்தில் கை வைத்தபடி என்னை முறைத்துக்கொண்டே போனாள்! எனக்குத் தெரியும் அது முறைப்பு இல்லை என்று! 

ஒருவழியாக கௌரி கிளம்பி அவள் அம்மா அப்பாவோடு வாசலுக்கு வந்தாள். "குணா.. பார்த்து பத்திரமா போங்க, போயிட்டு மாமா வீட்டுக்கு போன் பண்ணு, நீங்க போறதுக்குள்ள நாங்களும் வீட்டுக்கு போயிருவோம்" என்றார். நாங்களும்  நல்ல புள்ளையாக தலை அசைத்துவிட்டு எல்லோரிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினோம். வெளியில் வந்து ஆட்டோ எடுக்கும்வரை கூட வந்தார்கள். ஆட்டோவில் அவள் அருகில் உக்கார்ந்ததும் ஒரு இனம் புரியாத சந்தோசம் ஒட்டிக்கொண்டது. அவளும் நானும் எதுவுமே பேச வில்லை. ஆனால் எங்கள் விரல்கள் எங்களை முந்திக்கொண்டு கதைகள் பேசிக்கொண்டது.

நான்தான் மெதுவாக ஆரம்பித்தேன் "கௌரி,' "என்ன?" என்றாள் ஒற்றை வரியில், என் கைகளின் தஞ்சம் அடைந்த அவள் கைகளை விலக்காமலே! "எங்கள விட நீங்க நெருங்குன சொந்தம் இல்ல இவங்களுக்கு, ஆனாலும் ஏன் உன் அப்பாவை இருந்துட்டு போக சொல்லியிருக்காங்கன்னு தெரியுமா?" என்றேன். "அதான் எனக்கும் தெரியல" என்றாள். "ஏன்னா.. திடீர்ன்னு நைட்டு கரன்ட்டு கேட் ஆணுச்சுன்னு வச்சுக்க உங்க அப்பாவலதான் அதை சமாளிக்க முடியும்" என்றேன்! "எப்பிடி?" என்றாள் அப்பாவியாக.
"ஏன்னா.. உன் அப்பாதான் தலைல எப்போதுமே 200W மெர்குரி லைட்ட கட்டிக்கிட்டே திரியுறாரே" என்றேன். முதலில் ஓஒ.. என்றவள் அர்த்தம் புரிந்ததும் "டேய்ய்ய்.... என்றபடி ஆட்டோ என்றும் பாராமல் அவள் விரல்களுக்குள் கிடந்த என் கையை எடுத்து கடித்துவிட்டாள்!


இன்று..


மண்டபத்தில் உட்க்காந்திருந்தேன், மனைவி மெதுவாக உள்ளே அழைத்தாள், அருகில் போனதும் "ஏங்க.. நைட்டு விருந்து இருக்காம் அவசியம் இருந்துட்டு போக சொல்றாங்க, நானும் பாப்பாவும் இருக்கோம், நீங்க போயி நாளைக்கு வேலைக்கு போகணும்ல நாங்க நாளைக்கு அப்பா கூட வந்துர்றோம்" என்றாள் ஒரே மூச்சாக, அப்போது மாமனாரும் அருகில் வந்து "ஆமா மாப்ள.. அப்பிடியே போகும் போது ராதிகாவையும் (மனைவியின் சித்தி மக்கள்) கூட்டி போய் அவங்க வீட்ல விட்ருங்க என்றார். "சரி" என்றேன் ஒற்றை வரியில். ஆட்டோவில் போகும்போது ராதிகாவிடம் கேட்டேன்.. "ஏன் உன் பெரியப்பாவ நைட் தங்கிட்டு போக சொல்லிருக்காங்க சொல்லு?" என்றேன்....