Friday, 28 February 2014

எனதுயிரே!




வார இறுதி பெசன்ட் நகர் பீச்.. சொல்லவே வேணாம், கடல்த் தண்ணிக்கு போட்டியா ததும்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது கூட்டம்! பஸ்ஸ விட்டு இறங்கி சர்ச் எதிர்ல போய் மாதாவுக்கு செல்லமா ஒரு ஹாய் சொல்லிட்டு நடக்க ஆரம்பிச்சேன். அவன் எங்க நிற்கிறான்னு தெரியல, மொபைலை எடுத்து அவன் நம்பருக்கு போட்டேன், கிடைக்கவில்லை.. சமயத்துல இப்பிடித்தான் கழுத்தறுக்கும். திரும்ப ட்ரை பண்ணினேன்.. ம்ம்ஹூம்...கிடைக்கவில்லை. ஏற்கனவே ஒருமுறை அஷ்ட லட்சுமி கோவிலுக்கு பக்கத்தில மீட் பண்ணிருக்கிறோம், ஒரு யூகத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தேன். அவன பார்க்கிறதுக்குள்ள என்னைப் பத்தி சொல்லிர்றேன், ஏன்னா அதுக்கு அப்பறம் என்னை எங்க அவன் பேச விடப்போறான்?

நான் அனுஜன்யா, சுருக்கமா அனு! இப்ப நான் பார்க்கப் போறனே அந்தப் பொறுக்.. ச்சே அவன் பேர் அபினவ், சுருக்கமா அபின்னு கூப்பிடுவேன். அவனுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு கேக்குறீங்களா? உண்மையச் சொல்லப்போனா, ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி வரை எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. ஆனா இப்ப? அவன் இல்லாம நானே இல்லை! அப்பிடி ஆக்கிட்டான் அந்தப்பாவி! கொஞ்சம் இருங்க.. நீங்களும்,  "இந்தப் பாழாப்போன லவ்வான்னுதானே?" கேக்கப்போறீங்க? தமிழ் சினிமா ஓவரா பாக்காதிங்க!

அந்தப்....ச்சே... அவன் பேரே வர மாட்டேங்குதுங்க, பொறுக்கின்னுதான் வருது, அப்பிடியே சொல்றேன் கண்டுக்காதிங்க. அந்த பொறுக்கிதான் எங்க வீட்ல எனக்காக பார்த்துப் பார்த்து தேடி கொண்டு வந்த மாப்பிள்ளை! அந்தப் பொறுக்கி பொண்ணு பார்க்க வந்த நாள் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு.

ரொம்பத் தடபுடலா வருவாங்கன்னு எதிர்பார்த்த எங்களுக்கு சிம்பிளா அபி, அவனோட அம்மா அப்பா மூணு பேரு மட்டும் கார்ல வந்து இறங்கினதப் பார்த்ததுமே ஒரு இனம் புரியாத சந்தோசம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. வந்ததுமே எந்த பந்தாவும் இல்லாமல் இயல்பாக பேச ஆரம்பித்தார்கள், அவனும்தான்! அவன் என் அப்பா எதிரே இருந்ததால் பின் பக்கம் இருந்து அவன் மூஞ்சியை சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் என் தவிப்பு புரிந்தோ என்னவோ, அவனே ரெஸ்ட் ரூம் எங்க இருக்குன்னு அப்பாவிடம் கேட்பதும் "அனு.. உன் ரூம்ல உள்ள ரெஸ்ட் ரூமுக்கு கூட்டி போம்மா" என்ற அப்பாவின் குரலும் கேட்டது.

எதுவும் சொல்லாமல் மாடிக்கு நான் நடக்க என் பின்னால் அவனும் வந்தான். ரூமுக்குள் போனதும் ரெஸ்ட் ரூமைப் பார்த்து கை காட்டினேன். அவன் போக வில்லை, மெதுவாகத் திரும்பினேன்.. அவன் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நானும் ஒரு உந்துதலில் அவனைப் பார்த்தேன் சரியான உயரத்தில் கருப்பும் இல்லாமல் வெள்ளையும் இல்லாமல் ஒரு கவர்ச்சியான நிறத்தில் சின்ன மீசையோடு சுத்தமாக சேவ் செய்த தாடையோடு கண்ணில் உள்ள குறும்பை மறைக்கத் தெரியாமல் நின்றான்! பார்த்ததுமே ஒருத்தனைப் பிடிக்குமா என்ன? எனக்கு அவனை அன்றைக்கு அப்படித்தான் பிடித்துப் போனது!

ரெஸ்ஸ்ஸ்ட் ரூம்ம் அங்க... என்றேன் தயங்கியபடி..

அதுக்கு அந்தப் பொறுக்கி என் எதிரில் வந்து.. "ஆக்சுவலா உங்க வீட்டுக்குள்ள வரும்போது பேஸ் வாஷ் பண்ணிக்கனும்னு நினைச்சது உண்மைதான்.. பட் இப்ப அது தேவையில்லை" என்றான்!

ஒன்றும் புரியாமல் பார்வையாலே ஏன் என்று கேட்டேன்.

அதுக்கு அந்தப் பொறுக்கி "உன் அப்பா எதிர்ல உக்காந்து பேசினா அவரே ஃப்ரீயா பேஸ் வாஷ் பண்ணி விடறாரே? அதான் பேச வாயத் தொறந்தா ஷவர் தெறிக்குதே?" என்றான் சிரிக்காமல்.

ஆனால் நான்தான் என் அப்பாவை கிண்டல் செய்கிறான் என்ற ரோசம் கூட இல்லாமல் சத்தமாகச் சிரித்தேன்! அப்போது ஆரம்பித்தவள்தான்.. திகட்டத் திகட்ட சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் இந்த நிமிடம் வரை! அதன்பிறகு எங்கள் பேச்சு வளர்ந்து இரண்டு முறை இதே பீச்சில் மீட் பண்ணியும் விட்டோம்! இப்பவும் அதே பொருக்கியத்தான் பார்க்கப் போறேன்! உங்களுக்கு கதை சொல்ற சாக்குல இதையெல்லாம் அசை போட்டுக்கிட்டே கோவிலையும் தாண்டி நடந்தேன் போல...

பின்னாடி இருந்து அனு..அனு... அனுன்ன்ன்னு.....சத்தமாகக் கேட்டது!

திரும்பிபார்த்தால் அந்த பொறுக்கி..ரெண்டு கையையும் இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு மூச்சு வாங்கநின்றான்! 

"அடிப்பாவி... உன் பின்னாடி ஓடி வந்த இந்த ஓட்டத்தை ஒலிம்பிக்ல ஓடியிருந்தேன்னா தாலி பண்ணத் தங்கமாவது கிடைச்சிருக்கும்" என்றான் 

ஒன்றும் சொல்லாமல் பார்வைலே மன்னிப்புக் கேட்டபடி நின்றேன்..

அவனும் கோபத்தை மறந்து சேலையில் என்னைப்பார்த்ததும் உற்சாகமானான்! "வாவ் என்ன மேடம் இன்னைக்கு சேலைல வந்துருக்கீங்க?" என்றான் 

அதற்கு ஏதும் பதில் சொல்லாமல், அவன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டேன், அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டேன், ஒரு பெண்ணுக்கு உச்சபட்ச சந்தோசமே இதுதான் என்று தோன்றியது எனக்கு. "டேய்.. பூ வாங்கித்தாடா" என்றேன், என்னை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தவன் மறு பேச்சு பேசாமல் ஓடிப்போய் வாங்கி வந்து அவனே என் தலையில் வைத்துவிட்டான். அப்பிடியே அவன் கைகளைப் பிடித்தபடியே நடந்து போய் கூட்டம் அதிகம் இல்லாத ஒரு மேடான பகுதியில் உக்கார்ந்தோம். எவ்வளவு நேரம் அமைதியாக அலைகளைப் பார்த்திருப்போம் என்று தெரியாது, இரண்டு பேருக்குமே அது பிடித்திருந்தது. அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி நானும் ஆறுதலாய் என் கைகளைப் பிடித்தபடி அவனும்... இந்த உலகம் அப்பிடியே ஃபிரீஸ் ஆகக் கூடாதா என்று தோன்றியது.

"அபி..." என்றேன் நான்.

'என்னடி..ஆச்சர்யமா பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்ற?" என்றான்.

"போடா பொருக்கி" என்றேன் வெட்கத்தோடு..

"ம்ம்..இது அழகு..." என்றான் சிரித்துக்கொண்டே.

"டேய்.. கல்யாணத்துக்கு இன்னும் ஒரு மாசம் இருக்கு.. ஆனா மனசளவுல இப்பவே நான் உன் வைஃபாத்தான் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன், இனிமே நீ இல்லாத நிமிசங்கள என் வாழ்க்கைல கற்பனை கூடப் பண்ண முடியாது, என்னைய அப்பிடி மாத்தி வச்சிருக்க நீ! பொருக்கி.. காதலே சுத்த ஹம்பக்னு சொன்ன என்னையவே இப்ப உருகி உருகி காதலிக்க வச்சிட்ட! சத்தியமா சொல்றேண்டா.. சாகுற வயசுல கூட உனக்கு ஒரு நாள் முன்னாடியாவது நான் செத்துறனும்! ஏன்னா..ஒரு நிமிஷம் கூட உன்ன விட்டு என்னால இருக்க முடியாது" என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் என்னையும் மீறி கண்களில் கண்ணீர் கொட்டியது!

இரு கைகளாலும் என் முகத்தை ஏந்தியவன்... எதுவுமே சொல்லாமல் என்னை அனைத்து என் உதடுகளைக் கவ்விக்கொண்டான்! நானும்தான்.. ஆயிரம் வார்த்தைகளால் புரிய வைக்க முடியாததை ஒரு முத்தத்தால் புரிய வைத்தான்! அதன்பிறகு எதுவும் பேசவில்லை, கைகளைக் கோர்த்தபடி நடந்தோம், என்னை ஆட்டோவில் அனுப்பிவிட்டு அவனும் வீட்டுக்கு போனான்.

வீட்டுக்கு வந்தும் 'சாப்ட வாடி" என்ற அம்மாவிடம் சாப்பிட்டேன் என்று மையமாக பதில் சொல்லிவிட்டு ரீச்ட் சேஃப்லி என்று அவனுக்கு மெசஜ் அனுப்பிவிட்டு, சோபாவில் உட்கார்ந்தேன், கொஞ்சம் சுகமாக வலித்தது உதடு, பாவி.. அம்மா என்னமோ கேட்டாள், அப்பா எதுவும் பேச வில்லை, எப்போது போய்ப் படுத்தேன், எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை, காலையில் மணி பார்த்தேன் ஆறுதான் ஆயிருந்தது! அப்போதும் எந்திரிக்க மனம் இல்லை, மனம் முழுவதும் நேற்று நடந்ததை அசை போட ஆரம்பித்தது!

நேத்து பீச்ல நடந்துகிட்டத நெனச்சா எனக்கே வெட்க்கமா வந்தது, ச்ச்சே... அபி ஃபீல் பண்ணிருப்பான் பொறுக்கி.. ஆனா அந்த அழுகையும் அதுக்குபிறகு கொடுத்துகிட்ட முத்தமும் இன்னமும் நெஞ்சுக்குள்ளே  இருந்தது. இதுக்காகவாது இன்னொருவாட்டி அழுகுற மாதிரி சீன் போடலாம். இந்நேரம் அந்த ராஸ்கல் என்ன பண்ணுவான்? பேசணும்போல இருந்தது. ஆனாலும் பொருக்கி ராஸ்கல் முத்தம் கொடுக்கிற சாக்குல உதட்ட நல்லா கடிச்சி வச்சிட்டான்! அம்மா என்னடின்னு கேட்டதுக்கு பதிலே சொல்ல முடியல. அப்பா சொல்லவே வேண்டாம்..ஒரு மாதிரி பார்த்துகிட்டே போயிட்டாரு. எல்லாம் இவனாலதான்.. ஸ்வீட் ராஸ்கல்.. என்னடா பண்ற? உன்கிட்ட பேசனும்டா இப்ப.. ஐயோ.. அனுஜன்யா உனக்கு என்ன ஆச்சுடி? இப்பிடி புலம்ப வச்சிட்டானே?
 
நான் நெனச்சது அவனுக்கு எப்பிடி தெரிஞ்சதுன்னு தெரியல? என் மொபைல் பொறுக்கின்னு அவன் பேரைத் தாங்கி சிணுங்க ஆரம்பித்தது... பொருக்கி...நான் புலம்புறது தெரிஞ்சா அதுக்கும் கிண்டல் பண்ணுவான்... ஒண்ணுமே நினைக்காத மாதிரி பேச நினைத்து..ஹலோ என்றேன்...
 
ஹாய் டார்லிங்... என்னடி என்னையே நெனச்சிக்கிட்டு இருக்கியா? இல்லை.. நான் கொடுததையா?
 
(ராஸ்கல்..வீட்ல ஒளிஞ்சிருந்து பார்த்த மாதிரியே கேக்குறானே?) போடா..பொருக்கி.. எனக்கு வேற வேலை இல்லையா? நல்லா தூங்கிகிட்டு இருந்தேன்.. எழுப்பிவிட்டு கேள்வி வேற? என்னடா வேணும்?
 
ஒரு சந்தேகம் கேக்கணும் குட்டி.. நீ தனியா இருக்கியா? இல்லை.. உதட்டுக்கு மேல அட்டபூச்சிய ஒட்டி வச்சிருப்பானே அவன் இருக்கானா பக்கத்துல?
 
டேய்ய்..பொருக்கி...அப்பாவ கிண்டல் பண்ணாதடா... அவரு தூங்குவாரு, காலங்காத்தால என்னடா சந்தேகம் உனக்கு?
 
என்னது தூங்குறானா? எனக்கு ஏன் கொழுந்தியா இல்லாம போச்சுன்னு இப்பதாண்டி தெரியுது.. கொஞ்சம்கூட பொறுப்பே இல்லாத அப்பன்டி உனக்கு..
 
ஏய்ய்....லூசு.... ஏன்டா இப்பிடி படுத்துற? என்னமோ கேக்கனும்னியே? கேட்டுத்தொலைடா..எனக்கு தூக்கம் வருது.. என் உதடுதான் இப்படி  சொன்னதே தவிர.. இந்த ராஸ்கல் நடுராத்திரி பேசுனாலும் பேசிக்கிட்டேதான் இருக்கதோணுது, எனக்கே எனக்காக இவன  பெத்து கொடுத்ததுகாகவாது அவனோட  அம்மாவை கைமேல் வைத்துத் தாங்கனும்போல தோணியது. இப்ப என்னோட உலகத்துல அபி..அபி...அபிதான்... என்னையே எனக்கு மறக்கடிச்சிட்டான் ராஸ்கல்!

நேத்து இப்பிடித்தான் பீச்ல அபிய  பார்க்கபோற சந்தோசத்துல என் அம்மாவோட ஜாக்கெட்ட எடுத்து போட்டுக்கிட்டு, அம்மாகிட்ட போய் என்னம்மா இது ஒரே நாள்ல இப்பிடி ஸ்லிம் ஆயிட்டேன்னு கேட்டேன்! அதுக்கு அம்மா பார்த்த பார்வை இருக்கே? எல்லாம் அந்தப் பொருக்கியாலதான்.. அவன்கிட்ட சொல்லணும் டேய் தங்கக்குட்டி ஒருநாளாவது உன் குட்டிமா ட்ரெஸ் இல்லாம வெளில போறதுக்குள்ள கல்யாணம் பண்ணி கூட்டி போயிருடா... இப்பிடி வெட்க்கமில்லாம அவன்கிட்ட சொல்லணும்.. என் செல்லப் பொருக்கிகிட்ட எனக்கு என்ன வெட்கம்?
 
ஹலோ..ஹலோ.... ஹலோலோலோ... அபி அந்த முனையில் கத்திக்கொண்டிருந்தான்...
 
சொல்றா ராஸ்கல்..இருக்கேண்டா...ஏன்டா கத்துற?
 
என்னடி குட்டி.. டூயட் பாட போயிட்டியா?  குளிச்சிட்டு வந்து பாடுடி...அழுக்கி..உன் அப்பன மாதிரியே இருக்கியே நீயும்? குடும்பமே குளிக்கிறது இல்லையோ?
 
ஏய்ய்... இப்ப ஏன்டா அவர இழுக்குற? உனக்கு என்னமோ சந்தேகம் கேக்கனும்னியே அத கேளுடா மொதல்ல, முரட்டு ரவ்டி.. சின்ன புள்ளைங்க பப்பர் முட்டாய கடிக்கிற மாதிரி உதட்ட கடிச்சிட்டு பேச்சைப்பாரு.. வீட்ல யார் மூஞ்சியும் நான் பாக்க முடில தெரியுமா?
 
சரி விட்ரி செல்லம்.. அதுக்கு ஒரு மருந்து இருக்கு, அடுத்தமுறை பார்க்கும்போது அதையும் தர்றேன், அதவிடு இப்ப, ஏண்டி.. படிச்ச கவிதை.. பார்த்த படம் எல்லாத்துலயும் பெண்கள் உதடு தேன் மாதிரி இனிக்கும்.. வண்டு வந்து உட்காரும்னு பாடுனாங்க.. நேத்து என்னடி உன் உதடு ஒரே உப்பு கரிச்சது? ஆல் லேடிஸ் எங்கள ஏமாத்துரீங்கடி.. உன் உதடு ஏன்டி இனிக்கல? பதில் சொல்லுடி..
 
அட..அறிவே இல்லாத என் அறிவு செல்லமே! நேத்து அழுததால கண்ணீர் வழிஞ்சு உதட்டுல இருந்துச்சுடா...அதனாலதான் உப்பா இருந்திருக்கும்... சந்தோசமா இருக்கும்போது கொடுதுப்பாரு.. அப்ப தெரியும்! இன்னைக்கு நான் ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கேண்டா வாலு..!
 
போடி...நீ அங்க சந்தோசமா இருந்தா எனக்கென்ன?
 
டேய்ய்..என் ட்யூப்லைட் மடையா... நான் என்ன சொன்னேன்... நான் இப்ப ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கேண்டா!
 
ஏய்ய்..என்ன சொன்ன? இரு.. ஆஆ...செல்லகுட்டி குளிச்சிட்டு ரெடியா இருடி... பத்து நிமிசத்துல அங்க இருக்கேன்.. அந்த அண்டா வாயனையும்.. அவனோட பிகரையும் ஏதாவது கோவிலுக்கு அனுப்பி வச்சிரு போகலைன்னு சொன்னா குண்டு கட்டாத் தூக்கி வெளில போட்டுரு, நான் இதோ வந்துகிட்டே இருக்கேன்" என்றபடி போனைக் கட் பண்ணிவிட்டான்.

எனக்கு அதுக்கு அப்பறம் படுக்கையில் இருக்கப் பிடிக்கவில்லை, வேகமாக எழுந்து குளித்து அவனுக்குப் பிடித்த சேலையை எடுத்துக் கட்டிக்கொண்டு கீழே வந்தேன், அப்பாவுக்கு டிபன் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அம்மா என்னை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தாள்! "அம்மா.. இன்னைக்கு உங்க ப்ரோகிராம் என்னம்மா?" என்றபடி தட்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு நானும் உக்காந்தேன்.

"ப்ரோகிராமா? என்னடி சொல்ற?" என்றாள் அம்மா.

அதாம்மா, நீயும் அப்பாவும் பத்திரிக்கை கொடுக்க போகணும்னு சொன்னீங்கல்ல, நீங்க போங்கம்மா, மதியத்துக்கு நான் சமைச்சு வைக்கிறேன் என்றேன்.

என்னை ஆச்சர்யமாக மேலும் கீழும் பார்த்த அம்மா :என்னடி? சோனையன் குடுமி சும்மா ஆடாதே? என்னடி விசயம்?" என்றாள் 

அப்பாவுக்கு புரிந்துவிட்டது போலும் "ஏய்.. அதான் புள்ள சொல்லுதுல்ல சமச்சி வைக்கிறேன்னு, கெளம்புடி பேசாம" என்று கை கழுவ போனார்.

அம்மாவுக்கு அப்போதும் புரியவில்லை போல என்னிடம் மெதுவாக வந்து "என்னடி விசயம்?" என்றாள்.

அது... அது வந்தும்மா.... அந்தப் பொ... நாக்கை கடித்துகொண்டேன், அவரு வீட்டுக்கு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரும்மா, அதான் நானே சமைக்கலாம்னு.... என்று இழுத்தேன்..

"அதானே பார்த்தேன்! என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளாசமைக்கிறேன்னு சொல்றியேன்னு" என்று கிண்டல் பண்ணிவிட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் இருவரும் பத்திரிக்கைகளை பையில் போட்டுகொண்டு கிளம்பிவிட்டார்கள்.

மெதுவாக சமையல் அறைக்குள் புகுந்தேன்.. என்ன சமைக்கலாம்? அந்த ராஸ்கலுக்கு என்ன புடிக்கும்னு யோசிக்கும் போதே ஒரு முறை ரெஸ்ட்ராரண்டில் சாப்பிடும் போது  'எனக்கு நான் வெஜ்ஜ விட வெஜ்ஜுதான் புடிக்கும், அதுவும் காலிஃப்ளவர்ல எது செஞ்சாலும் சாப்பிடுவேன்" என்று அவன் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது, கிச்சனில் பார்வையை விட்டேன், காலிஃப்ளவரைத் தவிர எல்லாம் இருந்தது, சரி வாங்கிகிட்டு வந்து சமைக்கலாம் என்று வீட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன். மார்கெட் நடந்து போகும் தூரம்தான், ரயில்வே கிராசிங்கைத் தாண்டினால் வந்துவிடும், அந்த ஸ்வீட் ராஸ்கலுக்காக இது கூட செய்ய மாட்டனா என்ன?

அபிக்கு என்னென்ன சமைக்கணும், அவன்கூட என்னென்ன பேசணும் என்று மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன், கேட் குளோஸ் ஆகி இருந்தது, ஓவர் ஹெட் ப்ரிட்ஜ் ஏறி போகவும் பொறுமை இல்லாமல் அனைவரையும் போல நானும் குறுக்கே நடக்க ஆரம்பித்தேன், அந்த நேரம் பார்த்து போன் அடித்தது, எடுத்துப்பார்த்தேன் அபி! இந்த ராஸ்கலுக்கு வீட்டுக்கு வர்ற வரையும் கூட பொறுமை இருக்காதே? என்று நினைத்துக்கொண்டு ஆன் பண்ணி "ஏன்டா பொறுக்கி..அதான் வீட்டுக்கு வர்றீல்ல? அப்பறம் என்ன போன்? என்றேன்.

அந்தப்பக்கம் "ஹலோ..ஹலோ...யார் நீங்க?" என்றது குரல்

அதிர்ச்சியாகி நம்பரைப் பார்த்தேன்... பொறுக்கி என்று இருந்தது, அவன் நம்பர்தான்! ஹலோ..இது அபி போன்தானே? நீங்க யாரு? என்றேன். 

"சாரிங்க.. அவரு பேரு அபியா? இங்க அமிஞ்சிக்கரைல ஒருத்தர் வண்டில வந்துகிட்டு இருக்கும் போது, பசங்க பட்டத்துக்கு போட்ட மாஞ்சா நூலு அறுந்து வந்து அவரு கழுத்துல சிக்கி கழுத்தை அறுத்துருச்சு போல.. அவரு நிலை தடுமாறி விழுந்து பின்னாடி வந்த லாரி ஏத்தி ஸ்பாட்ல உயிர் போச்சுங்க.. அங்க கிடந்த செல்போன எடுத்து அவரு கடைசியா பேசின நம்பருக்கு....." மறுமுனையில் சொல்லிக்கொண்டே போக எனக்கு காலடியில் உலகம் நழுவியது, கையில் இருந்த செல்போனும் நழுவியது....

உலகமே நிசப்தமாகத் தோண. என்னைப்பார்த்து மட்டும் ஒரு கூட்டமே கத்திகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.. எதற்கென்று புரியாமலே தலையைத் திருப்பினேன்....

என்னை நோக்கியபடி ஏதோ ஒரு எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் வந்து கொண்டிருந்தது! ஒருவேளை அபிதான் என்னைக் கூப்பிட வருகிறான் போல... எனக்கு ஏனோ விலகத் தோன்றவில்லை!

"அபிபீபீபீபீபீ..................................."


Tuesday, 18 February 2014

காவல் கருத்தான்!


வெட்டி பிளாகர்ஸ் சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசு பெற்ற என்னுடைய சிறுகதை இது. சிறுகதை என்பதை விட சிறுகதை முயற்சி எனக் கூறலாம். ஏனென்றால் இது எனது மூன்றாவது சிறுகதை முயற்சிதான். ஆனால் இதன் கரு பல வருடங்களாக உறுத்திக்கொண்டே இருந்த ஒன்று. காரணம் இது முழுக்க முழுக்க புனைவு கிடையாது. எங்கள் ஊரில் ஒருகாலத்தில் நடந்த உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டதுதான். சொல்லப்போனால் ஒரு நாவலுக்கான சம்பவங்களை சிறுகதையாக அடக்க முயற்சி செய்தேன். அதனாலேயே நீளம் கொஞ்சம் அதிகமாகி விட்டது. ஆனால் என்னாலும் எழுத முடியும் என்ற நம்பிக்கையை எனக்கு அளித்த கதை இது . அந்தவகையில் போட்டியை நடத்திய நண்பர்களுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றிகள்.

*********************************************************************************

                                                                காவல் கருத்தான்! 


படம் உதவி - கூகுள் 


2013 டிசம்பர் 

திருச்சியில் இருந்து காரைக்குடி செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் நீந்தி வந்து கொண்டிருந்தது அந்த இன்னோவா கார்! உள்ளே முன் இருக்கையில் இருப்பவர்தான் கருப்பையாசொந்த ஊரான காரைக்குடி அருகில் உள்ள கண்டனூரை விட்டு பிழைப்புக்காக திருச்சியில் குடியேறியவர். ரயில்வேயில் வேலை செய்து ஓய்வு பெற்று கடந்த வாரம் திருமணம் முடிந்த தன் மகனையும் மருமகளையும் குலதெய்வம் கோவிலுக்கு சாமி கும்பிட தன் கிராமத்துக்கு அழைத்துப் போய்க்கொண்டிருப்பவர். மகன் விடுமுறை முடிந்து அடுத்தவாரம் மீண்டும் அமெரிக்கா செல்லவிருப்பதால் இந்த அவசரப்பயணம்.  மகன் மருமகள் அவர் மனைவி மூன்று பேரும் பின் இருக்கையில் இருந்தனர். திருச்சி விமான நிலையம் வரை பொதுவாகப் பேசிக்கொண்டு வந்தவர்கள்அதைத் தாண்டி கார் வேகம் எடுத்ததும் திடீரென்று மருமகள் கேட்டாள் " இப்ப எந்தக் கோவிலுக்கு அத்த போறோம்அவசரமா அங்க போய் கும்பிடற அளவுக்கு அப்பிடி என்ன அங்க விசேசம்?" என்றாள்.

"விசேசம்தான்..அதுவும் உன்ன..  என்னை வாக்கப்பட்டு வர்ற ஜென்மங்களுக்கு அது ரொம்ப விசேசம்தான்" என்றாள் அவள் அத்தை.

"எப்படின்னு சொல்லுங்க அத்தஇன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல நாம ட்ராவல் பண்ணணும்லஅதையாவது கேட்டுகிட்டு வர்றேன்" என்றாள் 

கருப்பையா அர்த்தத்தோடு திரும்பி மனைவியைப் பார்த்தார்அவளும் அந்தக் கதையை மருமகளுக்கு சொல்ல ஆரம்பித்தாள்......

1800களின் பிற்பகுதி 

எப்படா விடியும் என்று காத்திருந்ததைப்போல சேவல் ஒன்று கூவத்தொடங்கியது! ஆனாலும் நீ என்ன கூவுறது நான் என்ன போறதுன்னு வளர்பிறை நிலவு போகம்மாட்டேன் என்று அடம்பிடித்துக் கொண்டிருந்த அதிகாலை, கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துப்பார்த்த சேவல் தன் கூட்டாளிகளையும் சேர்த்துக்கொண்டு கூவ ஆரம்பித்தது. அப்பிடியும் அந்த நிலா அசையவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் வேப்ப மரத்தில் அடைந்திருந்த குருவிகளும் சேர்ந்துகொள்ள வேறு வழியில்லாமல் நிலா மேகங்களுக்கு இடையில் பம்ம ஆரம்பித்தது.

வெளியில் நடந்த இந்தச் சண்டையின் களேபரத்தில் கருத்தான் லேசாகக் கண் விழித்தான். ஐப்பசி மாத விடிகாலைக் குளிர் லேசாக உடம்பை உதறியது. லேசாகச் சிலிர்த்துக்கொண்டு அப்போதுதான் கவனித்தான்அவன் வெற்று மார்பைக் கட்டிக்கொண்டு புது மனைவி பொசலியாத்தா தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போதுதான் அவன் மண்டைக்கு உரைத்தது,தனக்கு நேத்துதான் கல்யாணம் ஆகியதும் இது தன் பொண்டாட்டி பொசலியாத்தான்னும்நேற்று இரவு நடந்ததை நினைத்து லேசாக அப்படியே கண்களை மூடிக்கிடந்தான்.

திடீரென்று நினைவு வந்தவனாக எழுந்திருக்க எண்ணி பொசலியின் கைகளை மெதுவாகத் தூக்கி வைத்துவிட்டு அவளிடம் இருந்து நகர்ந்தான். சேலைக்குப் பதிலாக அவனைச் சுருட்டிக்கொண்டு தூங்கியவள் திடீரென்று அவன் விலகவும் பதறி எழுத்தாள். எழுந்தவள் புது இடத்தின் சூழ்நிலையை உள்வாங்கவே வினாடிகள் ஆயிற்றுஅப்போதுதான் உணர்ந்தாள் தான் சேலை கூட இல்லாமல் இருப்பதையும் கருத்தான் தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதையும். அவனை கட்டிக்கொண்டு தூங்கியபோது இல்லாத வெட்கம் இப்போது அவளுக்கு வந்தது. அனிச்சையாக அருகில் கிடந்த சேலையை எடுத்து சுற்றிக்கொண்டவள் அப்போதும் தலையைக் குனிந்தபடியே நின்றாள்.

மெதுவாக அருகில் வந்த கருத்தான் அவளது அச்சத்தையும் பதட்டத்தையும் போக்கும்விதமாக அவளை லேசாக மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். அவளுக்கும் அது தேவையாக இருந்தது போலஒன்றிக்கொண்டாள். சற்று நேரம் அப்படியே இருந்தவன் மெதுவாக அவளை விலக்கிஅப்போதுதான் பார்ப்பது போல பார்த்தான்மாநிறத்தில் அழகாகவே இருந்தாள்! கழுத்தில் மஞ்சள் பூசிய தாலியும் நெற்றியில் கருத்தானின் கை வண்ணத்தில் அழிந்த குங்குமமும் அவளுக்கு இன்னும் அழகைக் கூட்டியது.  "ஏ புள்ள பொசலிஇந்த வீடையும் உன் வீடா நினைச்சிக்க.. வாக்கப்பட்டு வந்த இடம்னு வெசனப்பட்டு நிக்காத, உனக்கு என்ன தெரியலைனாலும் ஆத்தாக்கிட்ட கேளு.. இல்லையா ரெண்டு நாளைக்கு அக்கா இங்கதான் இருக்கும் கேட்டுக்கநேத்தே உன்கிட்ட நிறைய பேசணும்னு நினைச்சேன்உன் பக்கத்துல வந்ததுமே இந்தப்பாலாபோன ஆச எதையும் பேசவிடல... இருந்தாலும் போகப்போக உனக்கே தெரிஞ்சிரும்" என்றான்.

அவளும் வெட்கத்தோடு "ம்ம்.." என்றாள் ஒற்றை வரியில்.

கருத்தானும் விடாமல் " புள்ள.. ஒதுங்குறது குளிக்கிறது எல்லாம் அக்காகிட்ட கேட்டுக்கநான் ஒழவுக்கு போக போறேன்" என்றவனை அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள் பொசலி.

அவள் பார்வையில் இருந்த கேள்வியை புரிந்தவனாய் " என்ன புள்ள பண்றது?அடுத்த வாரம் நடவு வச்சாச்சுஇருவது குழிக்கு மேல தருசு கொட அடிக்காமக் கெடக்குதொணை ஏறு கூட்டறதும் இல்லஒத்த ஏரு இன்னைக்கு ஆரம்பிச்சாதான் ரெண்டு மூணு நாளைக்குள்ள முடிச்சிட்டு நடவுக்கு பக்குவம் பண்ண முடியும்" என்றான் ஒரே மூச்சாக.

அவளும் குடியானவக் குடும்பத்தின் வழக்கம் புரிந்தவளாய் " சரிங்க மாமா" என்றாள் மெதுவாக.

அவள் பதிலைக்கேட்டு சந்தோசத்துடன் அவளைப்பார்த்த கருத்தான் "என்ன புள்ள சொன்ன?" என்றான் ஆசையும் கிண்டலும் கலந்து.

இன்னும்கொஞ்சம் வெட்கத்தோடு சிவந்தவள்.. " ஆத்தா இன்னைக்கு மறுவீட்டுக்கு வரச்சொன்னுச்சு மாமா.." என்றாள் இழுவையாக.

"ஏம்புள்ள... உன் ஆத்தா ஊடு என்ன சீமையிலையா இருக்குபங்காளி சாமிநாதன் சந்தைக்கு வண்டி கட்டிக்கிட்டு உங்க ஊரு வழியாத்தானே போவான்..ஒரு எட்டு உங்க வீட்டுல போய் இன்னைக்கு வரலியாம் ஒருவழியா நடவ முடிச்சிட்டு வர்றோம்னு சொல்லிவிடறேன்" என்றான் கருத்தான்.

சொல்லிவிட்டு அவள் முகத்தில் தெரிந்த ஏமாற்றத்தையும் உணர்ந்தவனாக.. "சரி புள்ள..நீச்சத்தண்ணிய குடிச்சிட்டு நான் வயலுக்கு போறேன்.. மத்தியானத்துக்கு நீயே சாப்பாடு கொண்டு வா புள்ளவயலுக்கு உனக்கு வழி தெரியாது.. அக்காகிட்ட கேட்டுக்க" என்று கூறியவாறு அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வெளியில் நடந்தான்.

உள்வீட்டில் இருந்து பத்திக்கு வந்தவன்இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்த அக்கா குழந்தைகளையும் மச்சானையும் மிதிக்காமல் கவனமாகத் தாண்டி வந்தவன் வாசலில் சாணி தெளித்துக்கொண்டிருந்த அக்காவைப் பார்த்ததும் லேசாகத் தயங்கி நின்று ஆத்தாவைத் தேடியவன்வீட்டுக்கு கிழக்கில் வாரம் இறக்கி அதை அடுப்படியாக மாற்றி வைத்த குடிசையில் அந்த நேரத்திலும் ஆத்தாக்காரி என்னமோ செய்து கொண்டிருந்தாள்இந்தப்பக்கம் திண்ணையில் அவன் அப்பன் வெளத்தன் அந்த நேரத்திலும் வெத்தலையைக் கொதப்பிக் கொண்டிருந்தான்.

மெதுவாக ஆத்தாகாரி பக்கம் திரும்பி "ஆத்தா..கொஞ்சம் நீச்சத்தண்ணி உப்பு போட்டுக் கொடுத்தா..குடிச்சிட்டு வயலுக்கு போவனும்" என்றான்.

அதைக்கேட்ட ஆத்தாகாரி பரமாயி " ஏன்டா கூறுகெட்டவனே.. கல்யாணம் ஆயி இன்னும் ராத் திரும்பல..வயலுக்கு போறானாம் வயலுக்கு.. போடா போக்கத்தவனே" என்றாள் கொஞ்சம் பழைய கஞ்சியை எடுத்து கோழிகளுக்கு போட்டபடியே.

அதைக்கேட்ட வெளத்தன் மகனுக்கு தோதாக வந்தார் "ஏண்டி.. போக்கத்தவளே,அவன்தான் அடுத்தவாரம் நடவு வச்சுருக்கான்ல.. அப்பறம் வயலுக்கு போவாம என்னடி பண்றதுபேச வந்துட்டா.." என்று தன் பொண்டாட்டி வாயை அடைத்தார்.

ஆத்தா கொடுத்த நீச்சத்தண்ணியை குடித்துவிட்டு சொம்பைத் திண்ணைலே வைத்துவிட்டு "ஆத்தா..பங்காளி ராமன் சந்தைக்கு போவான்.. இன்னைக்கு ஏதோ மருவீட்டுக்கு போவனுமாம்ல அந்த புள்ள வீட்டுக்கு.. நடவு முடிஞ்சதும் வர்றோம்னு சொல்லி விட்ரு ஆத்தா" என்று சொல்லியபடியே கட்டுத்தரையை நோக்கி நடந்தான்.

அங்கே ஆத்தாகாரி வைத்த தவிட்டு தண்ணியை குடித்துவிட்டு கருத்தானுக்கு கல்யாணம் ஆயிருக்கு ரெண்டு நாளைக்கு நம்மள சீண்ட மாட்டான்னு சந்தோசமாக அசை போட்டுக்கிட்டு நின்ன வண்டி மாடுகள் மண்டையனும் கொரட்டையும் கருத்தானை பார்த்ததும் இவன் எங்கடா இங்க வந்தான்னு பார்த்தபடி நின்றன.

அவைகளைத் தட்டிக்கொடுத்து அவிழ்த்தவன் மம்மாட்டிய ஒரு தோளிலும் கலப்பையை ஒரு தோளிலும் சுமந்தபடி வயலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.
அவன் கலப்பையோடும் மாடுகளோடும் நடப்பதைப் பார்த்த சாமிநாதன் 'ஏன்டா கருத்தா.. கல்யாணம் ஆயி மாமியார் வீட்ல கறிச்சோறு திங்காம எதுக்குடா கலப்பைய தூக்கிட்டு போறகொஞ்ச நாளைக்கு இந்த உழவ மறந்துர்ரா" என்றான் சிலேடையாக சிரித்தபடி.

இப்படி வழியில் எதிர்ப்பட்ட கேள்விக்கெல்லாம் சிரிப்பை மட்டுமே பதிலாகத் தந்துவிட்டு தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். கருத்தான் எப்போதுமே இப்பிடித்தான்எதிலும் சமரசம் செய்துகொள்ள மாட்டான் காலையில் ஆரம்பித்தால் உச்சி வெயில் ஏறும் முன்னரே ஏர் அவிழ்த்து மாடுகளைக் குளிப்பாட்டி அவைகளை கம்மாக் கரையோரம் மேய விட்டு ஆத்தாகாரி கொண்டுவரும் சாப்பாட்டை சாப்பிடுவான். சிறிதுநேரம் அந்த ஆல மரத்தடியில் துண்டை விரித்துப் படுப்பவன் கொஞ்ச நேரத்தில் மம்மட்டியை தோளில் மாட்டியபடி கிளம்பிவிடுவான்.

இன்றும் அப்படித்தான் உச்சி வெயில் வரும் முன்னரே மாடுகளை குளிப்பாட்டி முடித்து ஆல மரத்தருகே வந்தவன் அங்கே அக்கா மகள் காளியம்மா வழி காட்ட பொசலி சாப்பாட்டுக் கூடையுடன் வந்து சேர்ந்திருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் மாடுகளைக் கூட கட்ட மறந்துவிட்டு வேகமாக போய் அவள் எதிரில் நின்றான்.

அவளும் அவனின் பசியறிந்து எதுவும் பேசாமல் சாப்பாடை பிரித்து வைக்க துவங்கினாள். குழந்தை காளியம்மாவை வைத்துக்கொண்டு எதுவும் பேச முடியாமல் கருத்தான் முழிப்பதை பார்த்த பொசலி உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டு, "காளி..நீ வீட்டுக்கு போத்தா... செத்த நேரம் கழிச்சு நானே வந்துருவேன்,பாத புடிபட்டுருச்சு எனக்கு, அத்தைக்கிட்ட சொல்லிரு..நீ போ" என்றாள்.

காளி சென்றுவிட.. இதுக்காகவே காத்திருந்த கருத்தான் "பொசலி..நீ சாப்புட்டியா புள்ள?" என்றான்.

"ம்ம்ஹூம்.." என்றாள்..

"இந்தா கொஞ்சம் வாங்கிக்க" என்று அவளுக்கும் ஊட்டினான் கொஞ்சம்.

ஆசைக்கும் வெட்க்கத்துக்கும் சின்ன பட்டிமன்றம் வைத்த பொசலி..கடைசியில் ஆசை பக்கம் சாய்ந்து ஊட்டியதை வாங்கிக்கொண்டாள். இப்பிடி ஆசையும் அக்கறையுமாக இரண்டு வாரங்கள் போகநடவெல்லாம் முடிந்த ஒரு காலைப் பொழுதில் முதல் முறையாக மாமியார் வீட்டுக்கு வண்டி கட்டினான் கருத்தான்பொண்ணுங்களுக்கு எப்போதுமே புருசனோடு சேர்ந்து பிறந்தவீடு போகும் சுகமே தனிபொசலியும் அப்பிடித்தான் சந்தோசமாக கிளம்பி வந்து கருத்தானோடு நின்றாள்அதனால்தான் என்னவோ மண்டையனும் கொரட்டையும் கூட அடம்பிடிக்காமல் வண்டியில் தங்களைப் பூட்டிக்கொண்டன.

அந்த நேரம் பார்த்து நடவுக்கு ஒத்தாசைக்கு வந்த கருத்தானின் அக்காவும் மகள் காளியம்மாவை கையில் பிடித்துக்கொண்டு வண்டியில் ஏறினாள் " டேய் கருத்தா.. நானும் வர்ரண்டா.. நானும் பொசலி வீட்டு பவுசு பக்கனும்ல" என்றபடி.

ஆயிரம் ஆசைகளோடு கிளம்பிய பொசலி உலை பொங்கி வரும்போது நெருப்பை புடுங்கியது போல அடங்கினாள். தன் வீடு போய் சேரும்வரை எதுவும் பேசவில்லைபொசலியின் எண்ண ஓட்டம் புரிந்தவனாக கருத்தானும் பேசவில்லை.

மாமியார் வீட்டில் கருத்தானுக்கு ஏக தடபுடல்தான்பொசலியின் பூரிப்பை வைத்தே அவள் தாய் தெரிந்துகொண்டாள்தன் மகள் சந்தோசமாக இருக்கிறாள் என்று. ஆகவே இன்னும் கொஞ்சம் அக்கறையுடன் கருத்தானைக் கவனித்தார்கள். நாட்டுக்கோழி குழம்பும் வயல் நண்டு ரசமும் கம்மாய் மீன் குழம்பு சாப்பிட்ட அசதியில் கருத்தான் கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்தான்.

பொசலியும் அவள் ஆத்தாவும் பேசிக்கொண்டிருக்க இடையிடையே கருத்தானின் அக்காவும் மூக்கை நுழைத்துக்கொண்டிருந்தாள்இதனால் தொடர்ந்து பேச விருப்பம் இல்லாத பொசலி "செத்த இரு ஆத்தா,கொல்லப்பக்கம் போயிட்டு வர்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு பின்கட்டு வழியாக கொல்லைக்குச் சென்றாள். கிணற்றடியில் தண்ணீர் இறைக்கும் போதுதான் அவனைப்பார்த்தாள்கொல்லைக்கு அந்தப்புரமாக நின்று கொன்றிருந்தான்,கையிலும் ஏதோ வைத்திருந்தான் இன்னவென்று தெரியவில்லை.

அவனைப்பார்த்ததுமே அதிர்ந்துபோய் நின்றாள் பொசலி, "ஆத்தே..நீ எதுக்கு இப்ப வந்தஅப்பனும் ஆத்தாளும் பார்த்தா வம்பாவுல்ல போயிரும்இங்க இருந்து போயிரு" என்று குரல் வராமல் கதறினாள் பொசலி.

"ஏம்புள்ள வெரட்டுறநீ வந்துருக்கன்னு தெரிஞ்சு காலைல இருந்து மரத்தடில கெடக்குறேன்கல்யாணம் கட்டி போய்ட்டா ஒறவு இல்லேன்னு ஆயிருமா?கல்யாணத்துக்குதான் ஒன்னும் செய்யல இதையாவது வாங்கிக்க புள்ள" என்று கையில் உள்ளதைக் கொடுத்தான்.

"ஆத்தே..மொதல்ல இங்க இருந்து போ" என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள் அரவம் கேட்டு பதறி திரும்பினாள்கருத்தானின் அக்கா வந்து கொண்டிருந்தாள்அவனும் அந்த இடத்தை அவசரமாக விட்டு நகர்ந்தான்.

"யாருகிட்ட பேசிக்கிட்டு இருக்க இங்க?" என்றபடியே வந்தாள்

"யாருகிட்டயும் இல்ல அன்னமண்டி... " என்றபடி அவசரமாக உள்ளே போய்விட்டாள் பொசலி.

ஆனாலும் திருப்தியில்லாத கருத்தானின் அக்கா கொல்லைக்கு அந்தப்பக்கமாக எட்டிப்பார்த்துவிட்டு உள்ளே போனாள்.

விருந்தெல்லாம் முடித்துவிட்டு ஊருக்கு போன மறுநாள் கருத்தானின் அக்காவும் ஊருக்கு கிளம்பினாள். போகும்முன் கருத்தானை தனியாகப் பார்த்து காதுக்குள் ரகசியம் ஓதினாள் "டேய் இவனே...மறுவீட்டுக்கு போன இடத்துல ஒம் பொண்டாட்டி கொல்லப்பக்கமா யார்கூடயோ பேசிகிட்டு இருந்தாடாநான் போனதும் ஒண்ணுந் தெரியாத புள்ளையாட்டம் நின்னுட்டாசூதனமா இருந்துக்கடா..என்னமோ நான்ச் சொல்ல வேண்டியதச் சொல்லிட்டேன்..அப்பறம் ஒம்பாடு அவபாடு" என்றபடியே அப்பன் வீட்டு அரிசிப்பைய தூக்கிக்கொண்டாள்.

கருத்தானுக்கு மனதுக்குள் குமைந்தாலும் அக்காவைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்ததால் பொசலியிடம் இதைப்பற்றி கேட்க வில்லை. வாழ்க்கையும் வசந்தமாகவே போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒரு மாதம் ஓடியிருக்கும்.

கருக்கலில் வயலுக்கு போகும் வழியில் பக்கத்துக்கு வீட்டு வீரம்ம்மா வந்தாள். 

"என்ன கருத்தா களையெடுப்பாகருக்கள்ளே போறியே?" என்றாள்.

"ஆமாக்கா... தண்ணி வடிக்கனும்அதான் கருக்கள்ளே போறேன்" என்றான் 

"ம்ம்..நீயும் வயலே கதின்னு கெடக்க.. அங்க என்னடான்னா.. சரி வேணாம் விடு,எனக்கெதுக்கு பொல்லாப்பு?" அடிப்போட்டாள்.

கருத்தானுக்கு அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க மனது வரவில்லை, "யக்கா..சொல்ல வந்தத சொல்லுக்கா.." என்றான்.

"என்னத்தடா சொல்றதுஒம்பொண்டாட்டி பொசலி போற போக்கு சரியில்லடா நான்ச் சொல்றேன்னு தப்பா நெனக்காதடா.. தெனம் நீ வயலுக்கு போயிற.. உன் அப்பன் வெத்தலைய மென்னுகிட்டு ஊரு வம்பு தேடிப் போயிர்ராரு..ஆத்தாவும் ஆடுகள கட்டிக்கிட்டு அழுகுறாஇதான் சமயமுன்னு ஒரு எளவட்டப் பய வீடு தேடி வந்துர்றான்பொசலியும் அவனும் என்னமோ பேசுறாங்ககொஞ்ச நேரத்துல காணாம போயிர்றான்என்ன கருமமோ என்னமோ போ.. பொண்ணு எடுக்க முன்னாடி நாலு எடத்துல நல்லா சாரிக்க வேண்டாமா கருத்தா.. நானே ரெண்டு வாட்டி பாத்துட்டேன்ஊரு பாக்காம இருக்குமாஊரு சிரிக்க முன்னாடி என்ன சேதின்னு கேட்டு வை..வரவா.. காலைல எந்திரிச்சதும் நீச்சதண்ணி கொடுக்கலைனா ஒம் மச்சானுக்கு மூக்கு மேல கோவம் நிக்கும்" என்றபடி ஒரு புயலைக் கிளப்பிய எந்தச் சுவடும் இல்லாமல் சென்றாள்.

கருத்தானுக்கு நின்ற இடம் நழுவுவது போல இருந்தது. எப்படி வயலுக்கு போனான் எப்படி தண்ணி வடிச்சான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. மனது முழுக்க பொசலியாத்தா இருந்தாள். "கல்யாணம் ஆயி இந்த மூணு மாசத்துல எந்தக் குறையுமே இல்லையேஆத்தாவுக்கு அடுத்த எடத்துலதானே வச்சுருக்கேன்அன்னக்கே அக்கா சொன்னப்ப கூட என் பொண்டாட்டி மேல எனக்கு நம்பிக்க இருக்குன்னு ஒரு வார்த்த கூட கேக்கலயே அவகிட்ட" இப்படி பலவிதங்களில் அவனே மனதுக்குள் புளுங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே மதியம் வந்துவிட்டது.

வயிறு சுண்டி இழுப்பதில் நேரத்தைப் பார்த்த கருத்தான் வெயில் உச்சிக்கு வந்திருந்தது. களை எடுப்பவர்களும் கொண்டு வந்த கஞ்சியைக் குடிக்க பக்கத்துக்கு நிழல்களில் ஒதுங்கினார்கள். "கைகளை கண்களுக்கு அடக் கொடுத்து பார்த்த கருத்தான் ஆலமரத்தடியில் பொசலி சாப்பாட்டுக் கூடையோடு இருப்பதைப் பார்த்ததும்அக்கா சொன்னது வீரம்மக்கா சொன்னது எல்லாம் மனதுக்குள் மீண்டும் ஓட ஆரம்பித்தது,மம்மட்டியை தோளில் போட்டுக்கொண்டு நடக்கத் துவங்கினான். "இன்னக்கி பொசலிகிட்ட ரெண்டுல ஒன்னு கேக்கணும்" என்று பாதிக் குழப்பத்தோடும் மீதிக் கோபத்தோடும் போனான்.

போனவன் மரத்தடியில் சாப்பாட்டுக் கூடை மட்டும் இருக்க பொசலியைக் காணாமல் அக்கம் பக்கம் பார்த்தான். ஆலமரத்துக்கு அந்தப்புறம் இருந்து பொசலி பேச்சுக்குரல் கேட்டதுகூடவே ஒரு ஆண்குரலும் வர அதிர்ச்சியாகி நின்றான் கருத்தான், 

"ஆத்தே..எத்தனதடவ சொன்னாலும் கேக்க மாட்டியாஎன்னப் பாக்க வராதநீ சும்மா வந்து பேசிட்டு போனாளே வவுத்துல நெருப்ப கட்டிக்கிட்டு நிக்கிறேன்,இதுல கையுல சேலத் துணியோட வந்து நிக்கிற. மாமா சாப்பாட்டுக்கு வர்ற நேரமாச்சு வெரசா போயிரு" என்றபடி நின்றாள் பொசலி 

இதைப்பார்த்ததும் கருத்தானுக்கு எங்கிருந்துதான் வந்ததோ அந்த ஆத்திரமும் கோவமும் "ஏண்டி..ஊருமேஞ்ச சிரிக்கி..இவங்கூட ஊரு மேஞ்சிட்டுத்தான் இங்க வந்து பத்தினி வேசம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கியாஎன்றபடி பொசலியின் முடியோடு சேர்த்துப் பிடித்து இழுத்து மரத்தடியில் தள்ளினான்.

இதைப்பார்த்ததும் அந்த இளைஞனுக்கும் கோவம் வந்து கருத்தானின் கையைப் பிடித்து பொசலியை அவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பார்த்தான்,இதைப்பார்த்ததும் கருத்தானுக்கு இன்னும் ஏறியது,அவனை ஒரே எக்காக எக்கி கீழே தள்ளியவன்அவனுக்கு எந்திரிக்க வாய்ப்பே கொடுக்காமல்அவன் நெஞ்சில் ஒரு காலால் மிதித்துக்கொண்டு கையில் இருந்த மம்மாட்டியால் அவன் கழுத்தில் இறக்கினான்நாள் முழுவதும் சகதிக்குள் ஊறி சாணம் ஏறிப்போய் கிடந்த மம்மாட்டியும் தொழிக்குள் நாத்து இறங்குவது போல இறங்கி கழுத்தை துண்டாக்கியது. 

இதைப்பார்த்த பொசலி "ஆத்தீ...குடி போச்சே...மாமா.." என்றபடி கழுத்து வெட்டப்பட்ட அவன் முண்டத்தை தன் மடியில் எடுத்துப் போட்டு அலறினாள். இதைப்பார்த்த கருத்தான் ஆத்திரமும் வெறியும் அடங்காமல் பொசலியைப் பிடித்து கீழே தள்ளி அதே மம்மாட்டியால் அவளையும் வெட்டினான். ஆனால் இந்தமுறை அவள் மேல் பாவப்பட்டோ என்னவோ மம்மட்டி அவள் கழுத்தில் பாதியோடு நின்றுவிட்டது!

ஆத்திரம் அடங்க மம்மட்டியை உருவி கீழே போட்டவன் சூழ்நிலை உறைக்க,அந்தப்பக்கம் கழுத்து இல்லாத முண்டமும் இந்தப்பக்கம் பாதி வெட்டுப்பட்ட கழுத்தோடு பொசலியைப் பார்த்தவன் பிரமை பிடித்து நின்றான்கம்மாய் வெள்ளத்தையே பார்த்துப் பழகிய கம்மாக்கரையும் ஆலமரமும் ரத்த வெள்ளத்தைப் பார்த்து நின்றன. அப்போது பொசலி ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் கொஞ்சம் உசுரோடு கருத்தானைக் கையசைத்துக் கூப்பிட்டாள்அனிச்சையாக அருகே போன கருத்தானிடம் 

"தப்பு பண்ணிட்டியே மாமா...தப்பு பண்ணிட்டியே... வயித்துல நம்ம வாரிசு வந்துருச்சுன்னு சொல்ல வந்த என்னைய இப்படி வேரோட சாச்சிபுட்டியே மாமா.. " என்று வாய் வழியே வந்த காற்றோடு கலந்து அலறினாள்.

இதைக்கேட்டதும் கருத்தானுக்கு எல்லாம் மறந்தது.. " அய்யோ.. என் வாரிச நானே எங்கையால கொன்னுட்டனேகள்ளப் புருஷன் தேடற அளவுக்கு ஒனக்கு என்ன புள்ள கொற வச்சேன்நம்மவம்சத்துலே நடக்காத ஒன்ன எங்கையால நடத்தி வச்சிட்டியேஒவ்வொருத்தரும் சொல்லும்போதெல்லாம் நான் நம்பலயே.. எம் பொசலி அப்பிடி பண்ணமாட்டான்னு நெஞ்ச நிமித்திகிட்டு திரிஞ்சேனே! கடசில இந்தக் கருமத்த என் கண்ணாலேயே காண்க வச்சிட்டியே.. சொல்லு புள்ள..ஏன் இப்பிடி பண்ணுன?" என்று கதறினான்.

இதைக்கேட்ட பொசலிக்கு கண்களில் கண்ணீர் அருவியாகக் கொட்டியது,மெதுவாக இழுத்து இழுத்து பேசினாள் "ஆளாளுக்கு சொல்லும்போதே எங்கிட்ட ஒருவார்த்த கேட்டுருக்கப்படாதா மாமாயார நீ கள்ளப்புருசன்னு சொன்னியோ.அது வேற யாரும் இல்ல மாமாஎனக்கு அண்ணன் மொற வேணும்கூடப் பொறக்கலதான்ஆனா ஒரே ரத்தம்தான்...." என்று கூறியவள் பேச முடியாமல் திணறினாள்கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்

 "அது என் அப்பனுக்கு மொத தாரத்துப் புள்ளகல்லாணம் ஆயி அண்ணன் பொறந்த கொஞ்ச நாள்லே புள்ளைய தூக்கிகிட்டு வெட்டிக்கிட்டுப் போயிருச்சு பெரியாத்தாஎன்ன எதுக்குன்னு தெரியாது, அப்பல இருந்தே அப்பனுக்கு அவங்க ஆகாதுஆத்தாள கட்டி நான் பொறந்ததுக்கு பின்னாடி அப்பன ஆத்தாளையும் மீறி அண்ணங்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்அப்பனுக்கும் ஆத்தாளுக்கும் தெரிஞ்சு பேச கூடாதுன்னு சொன்னாங்கரத்த பாசம் சுளுவா போயிருமாதெரியாம வந்து வெசாரிசிட்டு போவும்இப்பவும் பொங்கலுக்கு சேலத் துணி கொடுக்க வீட்டுக்கு போயிருக்குநான் இங்க வந்தத தெரிஞ்சு இங்க வந்து கொடுக்க போது நீ பாத்து... என்று மேல்மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்தாள்.. 

பொசலியை தூக்கி மடியில் போட்டுக்கொண்ட கருத்தான்."என்ன புள்ள சொல்லுறஅண்ணங்கூட பழகினதையா தப்பா நெனச்சு வெட்டுனேன்?எம்புத்தி ஏம்புள்ள இப்பிடி போச்சுஎங்கிட்ட சொல்லியிருக்கப்புடாதாயாரு என்ன சொன்னாலும் நான் வீட்டுல கூப்புட்டு விருந்து வச்சுருப்பனே.."என்று கதறினான் 

இதற்குள் தகவல் பரவி ஊர் சனம் கம்மாக்கரையில் கூடியது காலையில் வத்தி வைத்த வீரம்மக்கா உட்பட..

பொசலியின் கழுத்து வழியே வழிந்த ரத்தம் கருத்தானின் வேட்டியை நனைத்ததுபொசலியின் வாய் அசைவதை பார்த்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தான் " நீ வச்ச பொட்டோடநீ கட்டுன தாலியோட... நீ குடுத்த வாரிசோட.. உங்கையால உம்மடியிலயே போறேன்ன்ன்ன் மாமாமாமா... " என்றவளின் பார்வை நிலைக்குத்தியது!

"பொசலிஈஈஈஈஈ......" கதறினான் கருத்தான்

மெதுவாக அவளை கீழே இறக்கியவன்...முண்டமாக கிடந்த அவள் அண்ணனின் அருகே கிடத்தினான்ஊர் மொத்தமும் செய்வதறியாமல் திகைத்து நின்றது,திகைத்து நிற்கும் போதே கூட்டத்தில் ஒருவன் வைத்திருந்த அருவாளைப் பறித்த கருத்தான் கூட்டத்தைப் பார்த்து ஆக்ரோசமாகக் கத்தினான் "இனி இந்த ஊருக்கு வாக்கப்பட்டு வரும் அத்தன பத்தினிகளுக்கும் பாவம் பழிச்சொல்லில் இருந்து நாங்கதான்டா காவல்" என்று அலறியவாறே ஒரு கையால் உச்சி முடியைப் பிடித்துக்கொண்டு தன் கழுத்தில் அருவாளை இறக்கினான்! வெட்டப்பட்ட கழுத்தை பொசலி காலடியில் போட்டுவிட்டு முண்டமாக அவள் மீது விழுந்தான் கருத்தான்!

படம் உதவி - கூகுள் 


2013 டிசம்பர் 


அந்த கண்மாய்க் கரையில் புதிதாகப் போடப்பட்ட தார்ச் சாலையில் ஊர்ந்து வந்த இன்னோவா கருப்பையாவின் வழிகாட்டலில் சரியாக அந்த ஆலமரத்தடியில் நின்றது! அனைவரும் காரைவிட்டு இறங்கி பொருட்களை இறக்குவதில் மும்மரமாக மருமகள் மட்டும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அந்த ஆல மரத்தடியில் மூன்று நடுகற்கள் நடப் பட்டிருந்தது.அதன் மேல் காய்ந்த மாலைகள்!வலதுபுறம் உள்ள கல்லில் சேலை சுற்றியிருந்தது! பொசலி! நடுவில் உள்ள கல்லுக்கு நேராக அருவாள்கள் வரிசையாக நட்டுவைத்திருந்தனர்கருத்தான்மனதுக்குள் படம் விரிந்தது மருமகளுக்கு!இடதுபுறம் உள்ள கல் இந்த இரு கற்களையும் பார்த்தவாறு நடப்பட்டுருந்தது! பொசலியின் அண்ணன்! அவளை அறியாமல் கையெடுத்து வணங்கினாள் மூன்று பேரையும்! அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கருப்பையாவும் திருப்தியோடு வணங்கினார்!