Friday, 1 March 2013

அது ஒரு மழைக்காலம் - 7 (மதுரை வாசம் ) !




அன்று.

மணக்கோலத்தில் நானும் கௌரியும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தோம்! இந்த போட்டோகிராபர் தொல்லை வேற.. கரெக்ட்டா கௌரிய திரும்பிப் பார்த்து ரசிக்கிற நேரமா பார்த்து " சார்.. கொஞ்சம் திரும்புங்க சார்.. என்று ஒரு ஸ்நாப் எடுக்கணும்"ன்னு சொல்லிகிட்டே இருந்தான்! காலைல இருந்து அவ பக்கத்துலே இருக்கேன், ஆனா ஒரு வார்த்தை கூட பேச முடியல! ஆனாலும் அவள் அருகாமை தந்த வாசம், இனி இவள் எனக்குச் சொந்தமானவள் என்ற நினைப்பு தந்த உரிமையில் அவ்வப்போது அவள் விரல் கசக்கி கை கோர்த்த நிமிடங்கள் என ஒவ்வொரு நிமிடமும் மழை நேரத்தில் கேட்கும் ராஜாவின் இசையைப்போல ரசனையாக சென்றது!

மண்டபத்தோடு நண்பர்களும் போய் விட வீட்டில் எஞ்சியிருந்த சொந்தங்களும் போய்விட... நானும் அவளுமே பேசிக்கொள்ளத் தோதாக ஒரு முன்னோட்டத் தனிமை கிடைத்தது எங்களுக்கு! மெதுவாக அவள் அருகில் போனேன்! அவள் வெட்க்கப்பட்டுப் பின்வாங்கினாள்.. "அட.. உனக்கு கூட வெட்க்கப்பட வருதே?" என்று ஆச்சர்யம் கட்டினேன்! இன்னும் வெட்க்கப்பட்டாள்!

 பெண்களின் வெட்கம் இவ்வளவு அழகானதா? அவள் விரல் பிடித்தேன்... இன்னொரு கையால் எட்டி என் தோள்களில் அடித்தாள்! இப்ப எதுக்கு அடிக்கிற? என்றேன்... இன்னொரு அடி விழுந்தது... திடுக்கிட்டு முழிச்சேன்! கர்ண கொடூர கோபத்தோடு அப்பா.. "ம்ம்ம்.. ஏன்டா எவ்வளவு நேரமா கரடி  மாதிரி கத்திகிட்டு இருக்கேன்.. மதுரை வந்தாச்சு..இறங்குடான்னு... பாரு பஸ்ல ஒருத்தர் கூட இல்லை! எறங்கித்தொலைடா... இதுல வேற எதுக்கு அடிக்கிறன்னு ஒரு கேள்வி? பத்து மணிக்கு எந்திரிக்கிற நாயெல்லாம் எதுக்கு காலங் காத்தால நானும் வர்றேன்னு வரணும்?" என்று அர்ச்சனையை ஆரம்பித்தார்! இனி அவர் நிறுத்த மாட்டார்!

ஆனாலும் எனக்கு உடனே அந்தக் கனவில் இருந்து வெளியே வர மனசே இல்லை! அதன் பிறகு எந்த பஸ் எடுத்தோம் எங்கு இறங்கினோம் எதுவுமே எனக்கு தெரியாது! முடிவு தெரியாமல் கலைந்த அந்த கனவுக்குள்ளேயே கரைந்து கிடந்தேன்! திருமண மண்டபம் போனதுமே கௌரியதான் தேடினேன்! இந்தக் கனவை அவளிடம் சொல்ல வேண்டும்! எட்டி அவள் கை பிடித்த அந்த நிமிடங்களோடு நிறுத்தி "ம்ம்.... அப்பறம்?" என்று அவள் ஆவலோடு கேட்க்கும்போது கனவு கலைந்ததை சொல்லி விட்டு அவள் முகத்தில் வரும் ஏமாற்றம் கலந்த வெட்கத்தை ரசிக்க வேண்டும்! இப்படி கலவையான எண்ணங்களோடு அவளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்! குறுக்கும் நெடுக்குமாக அலைந்த தாவணிப் பெண்களையும் சுடிதார் பெண்களையும் கவனிக்கத் தோண வில்லை! அம்மாவும் அப்பவும் கூட கூட்டத்தோடு கரைந்து விட்டார்கள்!

திடீரென்று கைகளைத் தென்றல் தீண்டியது! நரம்புகளின் வழியாக மின்சாரம் மூளைக்குள் பாய்ந்தது! சடாரென திரும்பினால்... கௌரி என் கைகளை பிடித்தபடி! இப்படியெல்லாம் சொல்ல ஆசைதான் ஆனா.. எனக்கு அப்படியெல்லாம் தோணல! திருவிழாவில் பலூன் வாங்கித் தரச் சொல்லும் குழைந்தையை கை பிடித்து இழுத்துச் செல்லும்  அம்மாக்களை பார்த்திருக்கீர்களா? அப்படித்தான் என்னை இழுத்துப்போனாள் தறத் தறன்னு! 

மண்டபத்திற்கு கொஞ்ச தூரத்தில் உள்ள ஒரு சின்ன பிள்ளையார் கோவில் அது! உள்ளே சென்றோம், அங்கு பிள்ளையார் மட்டும் யாராவது துணைக்கு வருவார்களா என்று பார்த்தபடி தனியாக இருந்தார்! அப்போதுதான் மாப்பிள்ளை அழைப்பு முடிந்ததற்கு அடையாளமாக பூக்களும், அங்கு அழகான பெண்கள் வந்து சென்றார்கள் என்பதற்கு அடையாளமாக பசங்களின் மனதுமாக இரண்டும் சிதறிக்கிடந்தன!

முதலில் போய் பிள்ளையாரை வணங்கிவிட்டு வந்தாள்! அப்போதுதான் அவளை நன்றாகப் பார்த்தேன்! பச்சைக் கலர் பாவாடை தாவணியில் அந்த ஊரு மீனாட்சிக்கு சவால் விட்டு அழகாக இருந்தாள்! ஜடை பின்னாமல் குதிரை வால் போட்டு அதில் கனகாம்பரம் வைத்திருந்தாள்! அவள் காதில் உள்ள தொங்கட்டான் அவள் என்ன வேண்டுகிறாள் என்று தெரிந்துகொள்ள ஆடிப்பார்த்து முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தது! 

காதோரத்தில் சுருண்டமுடி அதை ஆடாதே என்பதுபோல் உரசிக்கொண்டு இருந்தது! கழுத்தில் உள்ள தங்க சங்கிலி ஏதோ.. நானுந்தான் இருக்கேன் என்பதுபோல அவள் தாவணி முந்திக்குள் ஒளிந்துகொண்டு எட்டிப்பார்த்தது! கால் கொலுசு அப்பாடா என்பதுபோல் சத்தம் இல்லாமல் ஓய்வில் இருந்தது! அவள் மட்டும் கைகளை கூப்பியபடியே இருந்தாள்! ஆனாலும் நான் பார்ப்பதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும், படக்கென்று திரும்பினாள்! எதிர்பாராத இந்த தாக்குதலால் நான் முழித்துக்கொண்டிருக்க.. " சரியான கேடிடா நீ.. சமயம் கிடைச்சா என்னையவே சைட் அடிக்கிற? என்றவாறே கொஞ்சம் விபூதி எடுத்துப் பூசிக்கொண்டு என் நெற்றியிலும் வைத்தாள்!

என் எதிரே உட்கார்ந்தவள் " டேய்.. இன்னைக்கு என்ன புதுசா பார்க்கிற மாதிரி பார்க்குற? இப்பிடியெல்லாம் பார்த்தா அப்பறம் வாழ்க்கைல முதல்முறையா நான் வெட்க்கப்பட வேண்டிவரும்! அதெல்லாம் உன்னால தாங்க முடியாது" என்றாள்! "சரி, என்ன பண்ணலாம் சொல்லு?" என்றேன்! "சரியான டியூப்டா நீ, என்னைய சைட் அடிக்க நானே உன்னைய மதுரைக்கு வர சொல்லணும், தனியா பேச நானே இந்த கோவிலுக்கு கூட்டி வரணும், இப்ப எங்கயாது போகலாம்னா, அதையும் என்கிட்டே கேக்குற? உன்னைப்போய் காதலிச்சேன் பாரு? என்னைய சொல்லணும்" என்றாள்!

 " சரி, அதான் தெரியுதுல்ல? விடு.. படத்துக்கு போவமா?" என்றேன்! "போடா.. சுத்தி நூத்துக்கணக்குல ஆளுங்கள வச்சிக்கிட்டு பேசவா நான் மதுரை வந்தேன்? உன்கூடவே.. உன்கூட மட்டுமே இருக்கணும்.. அழகர்கோவில் போகலாமா? என்றாள்! " ச்சே..வேணாம் கைல வண்டி இல்லை, பஸ் எடுத்து போயிட்டு வர்றதுக்கு லேட் ஆயிரும், எப்பிடியும் நாலு மணிக்கு மேலதான் எல்லோரும் கிளம்புவாங்க பக்கத்துலதான் திருப்பரங்குன்றம், அங்கபோகலாம்னு சொன்னேன்!

என்னை ஆழமாக பார்த்தவள் " டேய்.. எனக்கு எந்த கோவில், எந்த இடம் எதுவும் முக்கியம் இல்லை! உன்கூட நான் தனியா இருக்கணும் அவ்வளவுதான்! எங்க சாமி கும்பிட்டாலும் நான் உனக்காகத்தான் கும்பிடுவேன்! என்னதான் உன்னைய திட்டினாலும் ஊர்ல பஸ் ஏறுனதுல இருந்து உன்னை இங்க பார்க்கிற வரைக்கும் நான் தவிச்ச தவிப்பு எனக்குதான் தெரியும்! ஏதோ இந்த கல்யாணமே நமக்குத்தான் என்கிற மாதிரியே நீ கரெக்ட்டா வந்துரணும்னு எவ்ளோ படபடப்பா இருந்துச்சு தெரியுமா? என்று கண்கலங்கினாள்! " ஹேய்..லூசு.. விடு, இன்னைக்கு பஸ்ல வரும்போது நமக்கு கல்யாணம் ஆகுற மாதிரி கனவு கண்டேன் தெரியுமா?" என்றேன். "அப்படியா? என்று சகஜமானவள் " என்ன வந்துச்சு? சொல்லு" என்று ஆர்வமானாள்!

" அதெல்லாம் அப்பறம் சொல்றேன், அதுல நடந்த ஒரு காமெடி மட்டும் சொல்றேன், நாம ஸ்டேஜ்ல நிக்கும்போது போட்டோகிராபர் போட்டோ எடுத்துகிட்டு இருந்தாரு, திடீர்னு பின்னாடி ஒரே வெளிச்சம், போட்டோகிராபர் "யாருயா பின்னாடி லைட்ட போட்டதுன்னு" கத்த, லைட் எல்லாம் ஆப் பண்ணித்தானே இருக்குன்னு நான் சொல்றேன், ஒரே குழப்பம், வெளிச்சம் எப்பிடி வந்ததுன்னு? அப்பறம் பார்த்தா? ன்னு இழுத்தேன், அவளும் ஆர்வமாக " அப்பறம் என்னடா?" என்றாள், சேருக்கு பின்னாடி இருந்து உன் அப்பா எந்திரிக்கிராரு! ஏதோ தேங்காய் வைக்க வந்தாராம்... அவரு குமிஞ்சு தேங்காய் வைக்க போகத்துக்க.. அவரு மண்டைல இருந்துதான் அந்த வெளிச்சம் வந்துருக்கு" என்றேன்! "கனவுல கூடவாடா எங்க அப்பாவ இழுப்பன்னு?" துரத்த ஆரம்பித்தாள்! 

இன்று

அதே மதுரை! அதே சொந்தகார வீட்டு கல்யாணம்! எப்படியும் கௌரி வருவாள் என்று தெரியும், அதனால் அங்கு போவதை தவிர்க்கப்பார்த்தேன்! ஆனாலும் மனைவி விடவில்லை! மண்டபத்தில் பார்த்தேன், நல்லவேளை அவள் வரவில்லை! கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கு ஏதோ அந்த பிள்ளையார் கோவில் போகணும் போல தோன்றியது! மனைவியையும் குழந்தையையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கு போனேன்! அந்த கோவில் நிறைய மாறியிருந்தது! பிள்ளையார் வசதியாக மாறிவிட்டார் போல? உள்ளே போனதுமே இதயத்தில் இரும்புப் பொதியாய் இறங்கியது! கௌரி அவள் கணவன் குழந்தையோடு இருந்தாள்! அவள் என்னை கவனித்தாளா தெரியவில்லை! அப்படி ஓரமாக நின்று கொண்டேன்!

மனைவியும் குழந்தையும் சாமி கும்பிட்டு வந்ததும் போகலாம் என்று அவசரபடுத்தினேன்! ஆனாலும் அவள் விட வில்லை " சாமி கும்பிட்டு உட்காராம போககூடாது என்று என் கைகளையும் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் எதிரிலே உட்கார்ந்தாள்! நான் அவர்கள் பக்கம் நிமிரவே இல்லை! மனைவிதான் ஆரம்பித்தாள் " ஏங்க அழகர் கோவில் போயிட்டு போகலாமா? என்று! அதே நேரத்தில் கௌரியின் கணவனும் அவளிடம் கேட்டான் " கௌரி.. பக்கத்துலதான் திருப்பரங்குன்றம், போயிட்டு போகலாமா?" என்று! என்னையும் மீறி வந்த துளி கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு அவளை நிமிந்து பார்த்தேன்! அவளும் அதே அவஸ்தையோடு என்னைப்பார்த்தாள்! இதையும் அந்த பிள்ளையார் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தார்!


அடுத்த பாகம்


அது ஒரு மழைக்காலம்-8 ( பழைய நினைவுகள் ) !




அது ஒரு மழைக்காலம் - 6 (பயணக்காலம்) !





அன்று....

மீண்டும் ஒரு வெள்ளிக் கிழமையின் அதிகாலை! வழக்கத்தைவிட அதிக உற்சாகமாகவே எழுந்துவிட்டேன். காரணம்? நான் உற்சாகமாக இருப்பதற்கு வேறு என்ன காரணம் இருக்க போகிறது? ஆமாம்... நீங்கள் நினைத்தது சரிதான்! என் கௌரியை பார்க்க போகும் சந்தோசம்தான்! ஆனால், இந்தமுறை அந்த அம்மன் கோவிலில் அல்ல.



அந்த அம்மன், எங்கள் வசந்த மாளிகை அப்பறம் என் கெளரி கூடவே தொத்திகிட்டு வரும் அந்த சுருட்டை சுதா.. இப்படி வழக்கமான எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு புது இடத்தில் புதுச் சூழலில் சந்திக்கப்போகிறோம்! ஆமாம்.. எங்கள் இரண்டு வீட்டுக்கும் கொஞ்சம் நெருக்கமான ஒரு உறவு வீட்டு திருமணம் மதுரையில் நடக்கிறது. முதல் நாள் இரவே அங்கு சென்று விடலாம் என்று வீட்டில் சொல்லிவிட்டார்கள்!



ஆனாலும் என் இந்த உற்சாகத்திற்கு காரணம்.... என் கெளரி என்னிடம் முன்னாடியே சொன்ன தகவல்தான்! அவள் வீட்டில் இருந்தும் முதல் நாளே அங்கு வருகிறார்களாம்! அம்மா வந்து என்னிடம் ஒரு பேச்சுக்காக வருகிறாயா என்று கேட்ட போதே நான் உடனே வருகிறேன் என்று துள்ளி குதித்த காரணமும் இதுதான்!



இப்போது என் வேண்டுதல் எல்லாம் ஒரே பஸ்ல அவகூட போகணும்... அவ கை பிடிச்சிகிட்டு மதுரையின் மாட வீதிகளில் நடக்கணும், விரல்களை கோர்த்துக்கொண்டு மீனாட்சி அம்மன் கோவில் பொற்தாமரை குளத்தில் கால் நனைக்கணும், எத்தனையோ காதல்களை பார்த்த வைகை ஆற்றங் கரையில் அவளோடு உட்கார்ந்து கதை பேச வேண்டும்..இப்படி எத்தனையோ ஆசைகளை மனதுக்குள் தேக்கி வைத்து நானும் வலம் வந்து கொண்டிருந்தேன்!



நினைவுகளை மனதுக்குள் தேக்கி வைத்து சுமக்க முடியாமல், வழக்கமாக நாங்கள் சந்திக்கும் அந்த அம்மன் கோவிலில் உள்ள ஒற்றை வேப்ப மரத்தடியில் போய் தனியாக அமர்ந்தேன். இந்த கோவிலும் காலம் காலமாக எத்தனை காதல்களை பார்த்திருக்கும்? ஜெயித்தவர்கள் அம்மனே காரணம் என்று உள்ளே போவார்கள், தோற்றவர்கள் இதோ இந்த ஒற்றை மரத்தடியில் அமர்ந்து தன் காதலின் நினைவுகளை இந்த மரத்தின் காதுகளில் காற்றின் வழியே சொல்லி விட்டு செல்வார்கள்!



சாமி கும்பிடுவதில் அதிகமாக ஆர்வமில்லாத நான் கூட என் காதலின் வெற்றியை கர்வமாக இந்த அம்மனிடம் சொல்லவாது என் கௌரியோடு கை பிடித்து கோவிலுக்குள் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்வேன்! ஆனால் அப்போது தெரியவில்லை..... வேப்ப மரத்து உச்சியில் பேய்தான் இருக்கும் என்பார்கள், ஆனால் எனக்கான விதி என்னை பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்ததை!



பாருங்க... இந்த காதலே இப்பிடிதாங்க! சந்தோசமா ஆரம்பிச்சேன்... திடீர்னு சோகமா போயிட்டேன்... அந்த மரத்தடியில் சென்று அமரும்போதே எங்களின் அந்த முதல் நாள் உரையாடல்  மனதினில் வந்து போனது!

அது என்னன்னே தெரியல... கௌரின்னு அவ பேரை நினைச்சாவே போதும், மெசேஜ்ல டிக்சனரி போட்டு டைப் பண்ணும்போது போட்டி போட்டு வந்து விழுகுற வார்த்தைகள் மாதிரி அவளோடு நான் இருந்த நினைவுகளின் அணிவகுப்பும் வரிசையா வந்து நிக்கும்! நேற்றும் அப்பிடிதான்... என் வீட்டு போன் அடித்தது... நான்தான் போய் எடுத்தேன்... எடுத்து ஹலோ சொன்ன எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சி.. காரணம் எதிர்முனையில் என் கெளரி! " ஹலோ..லோ..லோ.. அந்தப்பக்கம் அவள் கத்திக்கொண்டிருந்தாள்! அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு "ஹலோ.. ஹேய்... என்று தடுமாற ஆரம்பித்தேன்!



மறுமுனையில் அவள் " ஏன்டா.. பொறுக்கி... கஷ்டப்பட்டு யார் கண்ணுலயும் படாம பூத் வந்து போன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்... போன எடுத்து காதுல வச்சிக்கிட்டு என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?" என்று பொறிந்தாள்! " ஹேய்.. கெளரி.. நான் உன்னைத்தான் நினைச்சிகிட்டே இருந்தேன்... கரெக்ட்டா நீயும் போன் பண்ணினியா..அதான் சந்தோசத்துல பேச்சே வரல" என்றேன்! " புளுகாதடா... சரி... அந்த சித்ரா வீட்டுக்கு வந்தாளே... அவ சொந்தகார பொண்ணு தேவி.. அவ ஊருக்கு போயிட்டாளா?" என்றாள்.

நானும் ஆர்வ கோளாறுல " ஹேய்.. அவ காலைல எட்டு மணி பஸ்ஸுக்கே போய்ட்டாடாடா......" என்று பாதியிலே நிறுத்தி நாக்கை கடித்து கொண்டேன்! ரைட்டு.. இன்னைக்கு சனியன் போன் வேசத்துல வந்துருச்சு!


" ஏன்டா.. பொறுக்கி.. அப்ப அவ பின்னாலே நீ பஸ் ஸ்டாண்ட் போயிருக்க? போகாம எப்பிடி அவ போன பஸ் டைம் எல்லாம் தெரியும்? இதுல வேற என்னையவே நினைச்சிகிட்டு இருந்தாராம்?" என்று மடக்கினாள்! எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை, நல்ல வேளை அவ லக்கேஜ் எல்லாம் நான்தான் சைக்கிள்ள வச்சு கொண்டு போனேன்னு சொல்லல!



கொஞ்ச நேரம் திட்டி விட்டு அவளே அமைதியானாள்! லவ் பண்றதுல இதாங்க பிரச்னை, எந்த நேரத்துல எந்த பால் வரும்னே தெரியாது! நல்ல ஃபுலோல போகும்போது  திடீர்னு பவுன்ஸ் பால் வந்து மூஞ்சிய பதம் பார்த்திரும்! வேற என்ன பண்றது? மூஞ்சிய துடைச்சிகிட்டே அவ சொல்றத கேக்க ஆரம்பிச்சேன்... " டேய்.. நல்ல கேட்டுக்க.. நாளைக்கு நைட்டு ஒரு கல்யாணத்துக்காக நாங்க மதுரை போறோம்... கோவிலுக்கு வர முடியாது, அனேகமா உங்க வீட்லயும் நாளைக்கு வருவாங்க, ஏன்னா அவங்க உங்களுக்கும் சொந்தம், அதனால நீயும் எப்பிடியாவது வந்துரு... அத விட்டுட்டு... நான் இந்த பக்கம் மதுரை போனதும் அந்த பக்கம் கோவில்ல போய் சித்ரா, சுதான்னு திரிஞ்ச... மவனே....ஊருக்கு வந்ததும் உனக்கு இருக்கு" என்று சொர்ணாக்கா மாதிரி மிரட்டினாள்!



நானும் விடுவனா " ஐயோ.. என்ன கெளரி? அந்த சப்ப மூக்கி சித்ராவ நானாவது...பார்க்கிரதவாது? மீனாட்சி இருக்கிற இடம்தான் சிவனுக்கு மதுரைங்ர மாதிரி... எனக்கு நீ இருக்குற இடம்தான் கோவில்" என்றேன்! அந்த பக்கம் கோபம் மறைந்து சிரிப்பொலி கேட்டது... "டேய்..பொறுக்கி...இந்த வாய் மட்டும் இல்லை... உன்னை என்னைக்கோ நான் தலை முளுகிருப்பேன்" என்றாள்! அப்பவும் நான் விடாமல்.. " ச்சே..நீ குளிக்க இருந்த ஒரு சான்சும் என்னாலதான் போச்சா?" என்றேன்... " டேய்ய்...என்றாள்... காசு முடிந்தது போல..போனும் டொய்ங்ங்... என்றது!



இன்று 

நான் மட்டும் வீட்டில் இருதேன், மனைவியும் பொண்ணும் ஏதோ வாங்குவதற்காக பஜார்  சென்றிருந்தார்கள்.  டிவியில் ஏதோ மெகா சீரியல் விளம்பரம் வந்து கொண்டிருந்தது! கிட்ட தட்ட எல்லா பெண்களுமே யாரிடமோ.. ஏய்ய்..என்று விரல் நீட்டி சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்! அப்போது பார்த்து போன் சிணுங்கியது... எடுத்து "ஹலோ.. என்று விட்டு அந்த சவால் விட்ட பெண்ணின் புருஷன் கதியை ஒரு நிமிஷம் நினைத்தேன்... அதற்குள் அந்த பக்கம் " ஹலோ..லோ..லோ... என்று கத்தி கொண்டிருந்தாள்! எஸ்.. நீங்கள் நினைத்தது சரிதான்... மனைவிதான்! " ஒருத்தி இந்த பக்கம் கரடியா கத்துறேன்... போன எடுத்து காதுல வச்சிக்கிட்டு அப்பிடி  என்ன  ஆ.ஆ..ன்னு பார்க்கிறீங்க?" என்றாள்! அது ஒண்ணுமில்லை என்று சொல்ல  வாயெடுத்தேன்.. அந்த பக்கம் என் பொண்ணின் குரல் கேட்டது " எஸ் மம்மி...இந்த டேடி எப்பவுமே இப்பிடித்தான்... எப்போதும் ஒரு ஞாபகத்துல இருக்க மாட்டாரு.. " என்றாள். ஆமாம்... இப்போதும் எனக்கு என் கௌரியின் ஞாபகம் வந்து போனதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை!




அடுத்த பாகம்


அது ஒரு மழைக்காலம் - 7 (மதுரை வாசம் )

அது ஒரு மழைக்காலம் -5 ( காதல் காலம் ) !




முந்தைய பாகம் !

அன்று

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. வழக்கமாக வெள்ளிக்கிழமை என்றாலே எனக்கு அதிகாலையே விழிப்பு வந்துவிடும்.அதிகாலை விழிக்கிறேன் என்பதைவிட முதல்நாள் இரவில் இருந்தே தூக்கம் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். காரணம்?.. என் கௌரியை பார்க்கபோகிறேன் என்ற நினைப்பைத்தவிர வேறு என்ன காரணம் இருக்கப்போகிறது? அவளை பார்க்கப்போகும் அந்த நாளில் மட்டும் என் ஒவ்வொரு செய்கையின் உந்துசக்தியாக அவள்தான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிலும் நான் பொறுப்பாக கோவிலுக்கு செல்வதாக நினைத்துக்கொண்டார்கள்.



எனக்குத்தானே தெரியும்... நான் பார்க்கப்போவது அந்த அம்மனை அல்ல.. என் தேவதையை என்று! மழைத்துளிக்காக வானம் பார்த்து காத்திருக்கும் மண் போல என் தேவதையின் வரவுக்காக நானும் காத்திருக்க தொடங்கினேன். என் உயிரை ஏழு கடல்.. ஏழுமலைகள் தாண்டிஎல்லாம் நான் வைக்கவில்லை, என் தேவதையின் இதயக்கூட்டுக்குள் பத்திரமாக வைத்துவிட்டு என் உயிரைப்பார்க்க நானே காத்திருந்தேன்.



திமிரும் கூட்டத்தால் திணறிச்செல்லும்  பேருந்துபோல.. அவள் நினைவுகளால் நிரம்பிய என் பொழுதுகளும் திணறிக்கொண்டு மெதுவாகவே நகர்ந்தது. வழக்கம்போல அந்த அம்மன் கோவிலுக்கு வெளியே அமர்ந்தேன். அந்த அம்மனும் அங்கே  என்னைப்  பார்த்ததும் கோபம் கொண்டது  போல? என் முகத்தைப்  பார்க்க புடிக்காம  கரண்ட் கட் ( அப்பவே! ).. கரண்ட் கட்டானா என்ன? சிரிப்புல மின்சாரமும்..கண்களில் மின்னலையும் வச்சிருக்கிற என் தேவதை வந்ததும் பாரு.. நீயே உன் முகத்தைப்  பார்க்க முடியாம திரும்பிக்க போறன்னு அம்மனுடன் மனதுக்குள் சண்டை போட துவங்கினேன்.



அம்மனும் எனக்கு  பயந்துகிட்டு என் தேவதையை உடனே வரவைத்துவிட்டாள். அதோ..தூரத்தில் என் தேவதை.. கைகளில் விளக்கை ஏந்தி..இதயத்தில் என்னை ஏந்தி.. என் தவிப்புகளை காலடியில் போட்டு  மிதித்து நடந்து வந்தாள். அவள் காலடி பட காத்திருந்தது போல கரண்ட் வந்தது... கோவில் ஒழி பெருக்கியில் நின்று போன பாடல் வரிகள் ஒலித்தது... " இந்த ஜென்மம் எடுத்ததில் என்ன பயன் என்று சொல்லடி நீயாத்தா...." என்று. ஆனால் எனக்கு சந்தேகமே இல்லை. என் ஜென்மம் இந்த தேவதைக்காகத்தான் என்றுதான் எனக்கு தெரியுமே!



அவள் பூஜைகள் முடித்து வந்ததும் எங்கள் வழக்கமான வசந்த மாளிகைக்கு வந்தோம். அவளே ஆரம்பித்தாள்.. "என்னடா சீக்கிரமே வந்துட்டியா? கரண்ட் வேற இல்லைபோல என்ன பண்ணின? என்றாள். கரண்ட் இல்லைனா என்ன?..அதான் கோவில்ல நிறைய விளக்கு எரியுதுல்ல என்றேன். " அப்பறம் ஏன்டா அந்த சித்ரா கோவிலுக்கு வரல? என்றாள். அவளை பார்த்த மயக்கத்தில் நானும் '" ஏன் வரல? வந்தாளே... வரும்போதுகூட யாரோ சொந்தக்காரப்பொண்ணு தேவியாம்.. அதையும் கூட்டி வந்தாள் என்று அவள் விரித்த வலை தெரியாமல் போய்  விழுந்தேன். ஆப்பு செதுக்க உளி தேவை இல்லை.. என் வாயே போதும்... நல்லா செதுக்கி அதில் ஸ்டூல் போட்டு நானே உட்கார்ந்தேன்.



கையில் வைத்திருந்த அர்ச்சனைப்பையை வைத்து என் மண்டையில் ஒரு அடி விழுந்தது.. நல்லவேள ஒரு தேங்கா மூடிய ஐயர் எடுத்துக்கிட்டதால சேதாரம் கம்மியா இருந்தது. " பக்கி..கோவிலுக்கு என்னைய பார்க்க வர்ற சாக்குல.. போற வர்ற பொண்ணுங்கள கணக்கெடுத்துக்கிட்டு இருக்கியா? இதுல புதுசா யாரு வந்துருக்கான்னு கூட தெரியுது? என்று ஐயர் அம்மனுக்கு மறந்து போன அர்ச்சனைகளை எனக்கு செய்துகொண்டிருந்தாள். நான் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்.. நல்லவேள... ரெண்டாவது தெரு ப்ரியா வீட்டுக்கு புதுசா வந்த மேனகா கோவிலுக்கு வந்தத சொல்லல.



கொஞ்சநேரத்தில் அவளே சமாதானமாகி நெற்றியில் விபூதி வைத்துவிட்டாள். நான் ஒன்றும் பேசாமல் அமைதிகாத்தேன். அடுத்து என்ன ஆயுதம் என்று தெரியாமல் ஆப்பு செதுக்க நான் என்ன முட்டாளா? அவளே ஆரம்பித்தாள்.. டேய்..பொறுக்கி... போற வர்ற பொண்ணுங்கள பார்த்து ஜொள்ளுவிட மட்டும் தெரியுதுல.. லவ் பண்ற பொண்ணுக்கு ஒரு கவிதை எழுதுவோம்... ஏதாவது கிப்ட் கொடுப்போம்..இப்பிடி ஏதாவது செய்யிறியா என்றாள். அப்பாடா.. என்ற நிம்மதியுடன்.. " இல்லடா.. நான் எப்பவுமே எதிர்  கவிதையெல்லாம் எழுதுவதில்லை என்றேன். "உன்னை யார்ரா எதிர் கவிதை எழுத சொன்னது? என்னைப்பத்தி எழுது என்றாள். அதான்டி சொல்றேன்... உன்னமாதிரி அழகான கவிதைக்கு நான் எப்பிடி எதிர்கவிதை எழுதமுடியும் என்றேன்.



இந்த ஒரு வரியில் சித்ராவும்..தேவியும் மறைந்து உதட்டில்  வந்த புன்னகையை மறைத்துக்கொண்டு... "பொறுக்கி.. இந்த வாய் மட்டும் இல்லைனா... என்று என் முடி கலைத்தாள்... ஆனாலும் ஒரு குறை என்றேன் அவளிடம். என்னடா குறை கண்ட என்றாள். ஒரு அழகான கவிதையை ஆரம்பிச்ச கிடாமீசை.. சோம்பேறிப்பட்டு அத முடிக்காம விட்டுட்டான்.. என்றேன். அது யார்ரா கிடாமீசை எனக்கு தெரியாம? என்றாள். அதான்டி... மண்டைல உள்ள முடிய பூராம் மீசைலையும்... மீசைல இருக்கவேண்டிய கொஞ்சூண்டு முடியை  மண்டைலையும் வச்சிருப்பானே..அவன்தான் உன் அப்பன் என்றேன்...

நல்ல வேளை.. தேங்கா பைய நான் கைல எடுத்துக்கிட்டேன்.  அடிப்பதற்கு  அதை  தேடியவள்.. அது இல்லாதால் எரித்துவிடுவது போல முறைத்தாள்... " சரி.. அது என்னடா குறை? என்றாள்....  ஆமா.. அழகான கவிதையா உன்னை கொடுத்திட்டு உனக்கு ஒரு தங்கச்சிய கொடுத்து அத இன்னும் அழகா முடிச்சிருந்தா எவ்ளோ அழகா இருந்திருக்கும்? கெடுத்திட்டான் பாவி.. என்றேன்... உனக்கு நானே அதிகம்... இதுல ஒரு தங்கச்சி வேற கேக்குதா என்று துரத்த ஆரம்பித்தாள்...



இன்று

அதே கோவிலில் பூஜைகளை முடித்து வந்த மனைவி மகளோடு உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். " டேடி.. இந்த மம்மி ரொம்ப மோசம்.. கோவிலுக்குள்ள என்னை திட்டிக்கிட்டே இருக்கா... என் கிளாஸ்ல எல்லோருக்கும் சித்தி இருக்காங்க.. மம்மி அடிச்சா சித்திகிட்ட சொல்றாங்க.. லீவ்ல சித்திகூட இருக்காங்க.. ஏன் டேடி எனக்கு மட்டும் சித்தியே இல்லை? என்றாள்.. " அது வந்துமா...உன் தாத்தா இருக்கார்ல... அதான்மா.. உதட்டுக்கும் மீசைக்கும் நடுவுல பென்சில்ல கோடு போட்ருப்பாரே.. அந்த தாத்தா ஒரு சோம்பேறிம்மா... உனக்கு ஒரு சித்தி இருந்திருந்தா உனக்கு மட்டும் இல்லைமா.. எனக்கும் சந்தோசம்தான்.. என்ன பண்றது? என்றேன்.. இந்த முறையும் ஜாக்கிரதையாக கையில் அர்ச்சனை கூடையை பிடித்துக்கொண்டேன்... இதைக்கேட்ட அவள்.." உங்களுக்கு நானே அதிகம்..இதுல தங்கச்சி வேற கேக்குதா என்று துரத்த ஆரம்பித்தாள்... ஆனால் நான்தான் ஓடுவதை மறந்து நின்றுவிட்டேன்.



அடுத்த பாகம்


அது ஒரு மழைக்காலம் -6 (பயணக் காலம் )

அது ஒரு மழைக்காலம் -4 ( விடுமுறை காலம் ) !




முந்தைய பாகம் 
அன்று...

அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை ஒன்பது மணி.... வழக்கம் போல தூக்கத்தில் இருந்தேன்.. அம்மா அப்பா வீட்டில் இல்லை, உறவினர் வீட்டு திருமணத்திற்காக அதிகாலையே சென்று விட்டார்கள்... இரவுதான் வருவோம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். நான் என் கௌரியை பார்ப்பதற்காக படிக்கவேண்டும் என்று கூறிவிட்டு இருந்துவிட்டேன். அவளை பார்ப்பதே இந்த இரண்டுநாள்தான்..அதையும் தவறவிட எனக்கு மனமில்லை.. அந்த அதிகாலை அரை தூக்கத்தில் கௌரியோடு காதல் டூயட் பாடிக்கொண்டிருந்தேன்... காபி மணம் காற்றில் வருவது போலவும்... சில்லென்ற கைகள் என்னை எழுப்புவது போலவும் தோன்றியது... அதை ரசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே... என் நெற்றியில் குளிர்ச்சியும்..அதை அனுபவிப்பதற்க்குள் கன்னத்தில் சூடும் உறைத்தது.... திடுக்கிட்டு எழுந்தால்... கைகளில் காபியோடும் உதடுகளில் புன்னகையோடும் என் கெளரி! என் கண்களையே என்னால் நம்பமுடியவில்லை... கௌ...ரி..ரி.... நீயா? என்றேன்.... ஆமாண்டா சோம்பேறி... மணி ஒன்பது ஆச்சு இன்னும் என்ன தூக்கம் வேண்டி கிடக்கு?" என்றாள், இன்னும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை.. என்னை நானே கிள்ளி பார்த்துக்கொண்டேன்.. " நீ கிள்ளி பார்த்ததெல்லாம் போதும்.. காப்பிய குடிச்சிட்டு குளிச்சிட்டு வா... டிபன் ரெடியாயிரும்.. சாப்ட்டுட்டு பேசலாம் என்றாள்.


அவசரமாக குளித்துவிட்டு வந்தேன்.... அதற்குள் அவள் எல்லாம் தயாராக எடுத்து வைத்திருந்தாள்... தரையில் அமர்ந்து சாப்ட உட்க்கார்ந்தேன்.. எதிரில் என் கெளரி எனக்கு எடுத்து வைத்தாள்.. இது ஏதோ எனக்கு கனவில் வரும் காட்சியாகவே தோன்றியது.. ஏய்ய்... சொல்லு நீ எப்பிடி இங்க வந்த? உங்க வீட்ல திட்ட மாட்டாங்களா? என்றேன்... எனக்கு எடுத்து வைத்துக்கொண்டே அவளும் சொன்னாள்.." இல்லடா.. நேத்து நைட்டு உங்க அம்மா எங்க வீட்ல வந்து சொல்லிட்டு போனாங்க.. அவங்க கல்யாணத்துக்கு போறதாவும்.. நீ படிக்கணும்னு வீட்ல இருக்கதாவும்.. அதனால என் சித்திட்ட சொல்லி உனக்கு சாப்பாடுக்கு உதவி பண்ண சொன்னாங்க... நான்தான் சித்தி உங்களுக்கு ஏன் சிரமம்னு சொல்லிட்டு நானே வந்திட்டேன்... ஏதோ.. இந்த ஒரு நாள் மனதால உன் மனைவியா இருக்குற மாதிரி இருக்குடா... என்றாள் கொஞ்சம் கலங்கியவாறு.



ச்சீ.. என்ன ஒரே சென்டிமென்ட்டா புளியிர... அதெல்லாம் விடு..மதியம் என்ன சமைக்க போற? அத சொல்லு முதலில் என்றேன்.. கண்களை துடைத்துக்கொண்டு என்னை பார்த்தவள்.." போடா.. நான்தான் சொன்னன்ல... இன்னைக்கு மனசால உன் மனைவின்னு... இன்னைக்கு ஞாயிற்று கிழமை... அப்ப நீதான் சமைக்கணும் என்றாள்.... அதிர்ச்சியோடு அவளைப்பார்த்து... ஹேய்ய்... என்ன விளையாடறியா? என்றேன்... விளையாட்ரனோ வெறுப்பேத்துரனோ... இன்னைக்கு உன் சமையல நான் சாப்புடனும்...  வேணா நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன் என்றாள்... சரி உன் தலைவிதி அப்பிடின்னா யாரால மாத்த முடியும் என்றவாறு நானும் கோதாவில் குதித்தேன்.



எனக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம் காய்கறில பருப்பு போட்டா சாம்பாரு... புளி கரைச்சி ஊத்துனா புளி குழம்பு.... கௌரியோட நல்லதுக்காக சாம்பாரே( மாதிரி ) வைத்தேன்... வாழக்காய மொளகா பொடிக்குல முக்கி எடுத்து வறுவல் என்றேன்... ஆனா நிறைய பேசினோம்... கடவுளே இந்த நொடிகள் அப்பிடியே நிற்ககூடாதா என்று தோன்றியது... கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு வினாடியும் என் உயிரையும் சேர்த்தே நகர்த்துவதாக தோன்றியது.



நீயும் நல்லா படிடா... நானும் நல்லா படிக்கணும்... நான் ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் வந்தா எங்க அப்பா திருப்பதில மொட்டை போடறதா வேண்டியிருக்காருடா... என்றாள்.. ஹேய்... யாருக்கு என்றேன் அவசரமாக.... ச்சீ.... அவருக்குதான்.. என் மேல அவ்ளோ பாசம் என்றாள்.... போடி லூசு... இதுக்கு ஏன் திருப்பதி போகணும்? உன் அப்பா அங்க போய் மொட்டை அடிச்சா கண்ண மூடி இருக்குற பெருமாளே கடுப்பாயிருவாறு... ரெண்டு காது ஓரமா ஒரு நாலு முடி... பின் மண்டைல ஒரு பத்து முடி...இதுக்கு ஏன் அங்க போகணும்? இங்க இருந்தே ஒவ்வொன்னா எடுத்து திருப்பதி இருக்க திசை பார்த்து ஊதிவிட சொல்லு.. கரெக்ட்டா பெருமாள்கிட்ட போயிரும் என்றேன்.... கோவத்தோடு துரத்த ஆரம்பித்தாள்.



இப்படி ஒவொரு நொடியும் சந்தோசத்தின் உச்சமாக சென்றது அன்று.... சரிடா நானும் வீட்டுக்கு போகணும் வா சாப்டுவோம் என்று சொன்னதால்... அவளை அமர வைத்து நானே எடுத்து வைத்தேன்... உனக்கு? என்றாள்... நீயே ஊட்டிவிடு என்றேன்... க்கும்.. ஆசை... அதெல்லாம்  இப்ப  இல்லை என்றவாறு சாப்பாடை எடுத்து வைத்தவள் கண் கலங்கினாள்.... அதைப்பார்த்து என் கண்களும் கண்ணீரை சிந்த தயார் ஆனது... இதைப்பார்த்த கெளரி... டேய் லூசு..நான்தான் வாழக்காய் காரம் தாங்காம கண்ணீர் விடறேன்.. நீ ஏன்டா அழுகுர என்றாள்.... அப்போது சிரிக்க  ஆரம்பித்தேன்.... அந்த நொடிகள்.....



இன்று...

அதே ஞாயிற்று கிழமை... அதிகாலை தூக்கத்தில் இருந்தேன்...( ஒன்பது மணிதான் ) காதோரத்தில் டங்கென்று ஒரு சத்தம் கேட்டது...(காபியாம் ) இருந்தாலும் கண்களை திறக்காமல் அமைதிகாத்தேன்... சின்ன புள்ளை கூட எந்திருச்சு குளிச்சு சாப்ட வந்துருச்சு... இன்னும் தூக்கம் வேண்டி கிடக்கு... இன்னைக்கு ஞாயிற்று கிழமைதானே...இந்த ஒரு நாளாவது எனக்கு சமையல்ல ஹெல்ப் பண்ணலாம்ல... ஊரு உலகத்துல பாருங்க... ஒவ்வொருத்த பொண்டாட்டிக்கு  எப்பிடியெல்லாம்  ஹெல்ப் பண்றாங்கன்னு... என்று புலம்ப ஆரம்பித்தாள்.... இதைக்கேட்ட என் மகள்... அம்மா ப்ளீஸ்மா... அப்பா சமைக்க வேணாம்மா.... ஹீ நோஸ் ஒன்லி சாம்பார்... இல்லைனா கார குழம்பு... முடியலம்மா என்றாள்... அப்போது சிரிக்க ஆரம்பித்தேன்!




அடுத்த பாகம்


அது ஒரு மழைக்காலம் -5 (காதல் காலம் )




அது ஒரு மழைக்காலம் - 3 ( ஊடல் காலம் )


முந்தைய பாகம்


  அது ஒரு மழைக்காலம் - 2 ( திருவிழாக்காலம் )

அன்று....

அது ஒரு வெறுமையாய் சென்ற வாரத்தின் இறுதிக்காலம்.... ஒவ்வொரு விடியலுமே அவளைப்பார்த்து விடிந்த காலங்கள் போய்.. விடியவே வேண்டாம் என்று வெறுத்த கொடுமைக்காலத்தின் இறுதி நொடிகள் அது .. ஏனென்றால் அன்று வெள்ளிக்கிழமை! அதே அம்மன் கோவில்.. கௌரிக்காக   காத்திருந்த அந்த நொடிகள் மட்டும் நான் கவிஞனாக அவதாரமெடுத்த தமிழுக்கு சோதனை காலம்... ஆனால் நான் எழுதிய கவிதைகள் எல்லாமே அவளைப்பார்த்ததும்  தானாக குப்பைத்தொட்டி போய்விடும்.. பின்னே? நான் ஆயிரம் கவிதைகள் எழுதினாலும் என் பெருங்கவிதை கௌரிதான் என்று அவைகளுக்கு தெரியாதா என்ன?


என்ன?... ரொம்ப பழசா இருக்கா? என்ன செய்றது....  அவளுக்காக காத்திருக்கும் போது இப்படித்தான் ஏதாவது மொக்கையா யோசிச்சிகிட்டு இருக்கேன்... கெளரி  இப்ப இருந்தா இதுக்கும் பதில் சொல்லுவா ... நீ யோசிக்கிறது பூராம் மொக்கைதானடா.....என்று! தன்னால் சிரித்துக்கொண்டிருந்த என்னை பார்த்த பல பெண்கள் மனதில் கேள்வியோடும்.. போனா போகுதுன்னு கொஞ்சம் புன்னகையோடும் சென்றனர்... ஆனால் அந்த அம்மன் மட்டும் எந்த சலனமும் இல்லாமல் அப்படியே இருந்தது.. என்னைப்போல பல லூசுகளை பார்த்து பழகி விட்டதுபோல...


திடீரென்று... பலத்த காற்று...... தெருவில் கிடந்த குப்பை  சருகுகள் அப்படியே என் மூஞ்சியை வருடிவிட்டு சென்றன... அதையும் கண்மூடி ரசித்தேன்.... தூரத்தில் அவள் வருகை... இருங்க...இருங்க..... இதெல்லாம் நான் சொல்லவே இல்லையே? நீங்களா ஏன் நினைக்கிறீங்க? ஓவரா தமிழ் படம் பாக்காதிங்க.... இது எதுவுமே நடக்கவில்லை... ஆனாலும் கெளரி வந்துகொண்டிருந்தாள்! பாவாடை தாவணியில் அம்மனுக்கு போட்டியாக அழகு தேவதையாக என் கெளரி.... பக்கத்தில் அந்த சுருட்டை சுதா... அவளிடம் பேசிக்கொண்டே வந்தவள் என்னைக்கடக்கும்போது ஒரு பார்வை பார்த்தாள் தெரியுமா? அய்யோ..... அந்த பார்வையே போதும்.... என் ஒருவாரத்தவிப்பையும் காத்திருந்த நொடிகளின் வலியையும் அந்த பார்வை மயிலிறகால் வருடி விட்டு சென்றது...


மணிக்கணக்கில் காத்திருந்த எனக்கு.. அவள்  கடந்து சென்ற பின் காத்திருக்கும் மணித்துளிகளை கடக்க முடியவில்லை, அது தெரிந்தோ என்னவோ.... விரைவிலே திரும்ப வந்தாள்.... கூடவே அந்த சுதா..என்னைப்பார்த்து சம்பந்தமே இல்லாமல் வெட்கமாக சிரித்தவள்.. வர்ரேண்டி.... என்று அவளிடம்  கூறி விட்டு அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் சென்று விட்டாள்.. கௌரியும் என்னை மெளனமாக கடந்து சென்றாள்.. எனக்கு தெரியும்..அவள் எங்களது வசந்த மாளிகை நோக்கித்தான் செல்கிறாள் என்று! ஆமாம்.. கோவில் மாடுகள் கட்டும் மாட்டுகூடம்தான் அந்த வசந்த மாளிகை...இதை உங்களிம் சொல்லி முடிப்பதற்குள் என் கால்கள் அங்குதான் இருந்தது!


உள்ளே... நான் போனதைகூட கவனிக்காமல் உங்களுக்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பதைப்போல் மாடுகள் அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தன.... கெளரி கூட உர்ர்ரென்று இருந்தாள்... " கெளரி... அழைத்தேன்... பதில் இல்லை... கெளரி... மீண்டும் அழைத்தேன்... ம்ம்ம்.... என்று மட்டும் கேட்டது.... என்னாச்சு கெளரி? உனக்காக எவ்ளோ நேரம் இங்கே காத்திருந்தேன் தெரியுமா? நீ என்னடான்னா பேச மாட்டேங்கிற என்றேன்... சடக்கென்று அந்த பெரிய விழிகளால் உருட்டிப்பார்த்தவள்... ஏன்டா..பொறுக்கி... நான் வர்ற நேரம் தெரிஞ்சும் சீக்கிரமா கோவிலுக்கு வந்து போற வர்ற பொண்ணுங்கள ஜொள்ளு ஒழுக பார்த்திட்டு... இப்ப எனக்காக காத்திருந்தேன்னு பொய் சொல்றியா? என்றாள்!


 ஆஹா... சுருட்ட சுதா சுருதி மாறாம வாசிச்சிட்டு போயிட்டாளே... என்று நினைத்துக்கொண்டு...இல்லம்மா கெளரி.... நான் அப்பிடியெல்லாம் இல்லை என்றேன்...

போடா... பொறுக்கி... உனக்காக நான் வீட்ல பொய் சொல்லி வந்தேன் பாரு.. எனக்கு நல்லா வேணும்... இனி நான் இங்க வரவே மாட்டேன்..நல்லா டெய்லி வந்து உக்காந்து ஜொள்ளு விட்டுகிட்டு இரு என்றவள்... வேகமாக நகர்ந்தாள்... கொஞ்ச தூரம் போனவள் திரும்ப வந்தாள்... சந்தோசப்ப்படும்போதே.... ரொம்ப நடிக்காத என்று கூறி விட்டு கொஞ்சம் குங்குமத்தை நெற்றியில் வைத்து விட்டு திரும்பி பார்க்காமல் சென்று விட்டாள்... ஒரு கலவையான  உணர்ச்சியில் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. அதைப்பற்றி கொஞ்சமும் கவலைப்படாமல் மாடுகள் இன்னும் அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தன...



இன்று...

அதே கோவில்... மனைவி குழந்தையோடு வந்திருந்தேன்... நீ போய் சாமி கும்பிட்டு வாம்மா... நான் இப்படி சும்மா காத்தாட வெளில வெய்ட் பண்றேன் என்றேன் மனைவியிடம்... "க்கும்.....உங்கள பத்தி தெரியாதா? என்னை உள்ள போக சொல்லிட்டு இங்க உக்காந்து போற வர்ற  பொண்ணுங்கள  சைட் அடிக்கிறதுக்கு?.. ஒழுங்கா உள்ள எங்களோட வந்து சாமி கும்புடுங்க என்றாள்... ஏனோ தெரியவில்லை? அந்த கணத்தில் என் கெளரி என் மனதில் நிழலாடியதை தவிர்க்க முடியவில்லை!


அடுத்த பாகம்


அது ஒரு மழைக்காலம் -4 (விடுமுறைக் காலம் )




அது ஒரு மழைக்காலம் - II ( திருவிழாக்காலம் )




அது ஒரு திருவிழா நேரம்... கூட்டத்தில் என் கைபிடித்து இழுத்து சென்றாள் கௌரி... கொஞ்சம் கூச்சம் நிறைய ஆசையோடு வெள்ளத்தில் அடித்துச்செல்லும் சருகு போல எதிர்ப்பே இல்லாமல் அவள்  பின்னாள் சென்றேன் எதற்கு என்று நான் கேட்க்கவில்லை, கண்ணனுக்கு போட்டியான என் நிறத்தையும் மீறி என் உடம்பின் ரத்த ஓட்டம் சென்னையின் ஆட்டோ மீட்டர் போல் தாறு மாறாக ஓடியது கண்முன் தெரிந்தது.. இழுத்துச்சென்ற அவள் நேராக நின்றது ஒரு மரத்தடி அம்மன் சன்னதி! அப்போது கூட அந்த அம்மனை கொஞ்சம் கிண்டலாகத்தான் பார்த்தேன்.. என்னவளுக்கு முன் நீ ஒன்றும் பெரிய அழகி இல்லை என்று! அது அந்த அம்மனுக்கு புரிந்தது போல.. என் தேவதையை பார்க்கவே இல்லை! ஆனால என் தேவதை மட்டும் கொஞ்சம் கண்ணீரோடு என்னைப்பார்த்தாள்....

குணா... ம்ம்.. சொல்லும்மா என்றேன்... அவள் கண்ணீரை பார்க்க எனக்கு தைரியமில்லை.. என் கண்கள் தரை பார்த்து நின்றது.. கொஞ்சம் அருகில் வந்து என் தாடை தொட்டு நிமிர்த்தியவள்.. என் கண்களை கொஞ்சம் அவள்  கண்ணீரின் வழியாக பார்த்தாள்.. குணா.. என் அப்பாவுக்கு ட்ரான்ஸ்பர் ஆயிருச்சு.. இன்னும் பத்து நாள்ல நாங்க போறோம்.. அடுத்த வருடம் அங்கதான் ஸ்கூல் படிக்கபோறேன்.. இனி டெய்லி உன்னை பார்க்கமுடியாது.. உன்கிட்ட பேச முடியாது... எப்பிட்றா நான் இருக்க போறேன்? என்றாள்.. அவள் வார்த்தைகளை முடிக்கும் முன்னமே அவள் கண்ணீருக்கு என்ன அவசரமோ? வேகமாக எட்டிப்பார்த்து என்னை நலம் விசாரித்தது....

நான் கிண்டலாக பார்த்த அம்மன் மேல் இப்போது கோபம் வந்தது... என் தேவதை எனக்கும் சேர்த்து வேண்டிக்கொள்ளும் தைரியத்தில்தான் நான் எந்த தெய்வத்தையும் வணக்குவதில்லை.. அதனால்தான் இந்த அம்மன் என்னைப்பழிவாங்க இதை செய்கிறது என்று நினைத்தேன்.. ஆனால் அடுத்து என் கெளரி சொன்ன வார்த்தைகளைக்கேட்டதும் என்னை அறியாமல் நானும் கொஞ்சம் ஓரமாக வணங்கிகொண்டேன்!

குணா.... கௌரியின் குரல் காதுக்குள் கேட்டது.. ம்ம்.. சொல்றா என்றேன்.. என்னடா கேட்டதுக்கு பதிலே சொல்ல மாட்டேங்கிற?.. அப்ப.. என்னைப்பார்க்காம நீ இருந்துருவியா? என்றாள்.. என்ன கேள்வி இது? வயலுக்கு போறவங்க தூக்குல கட்டுசோறு கொண்டுபோற மாதிரி என் உசுரையும் கட்டி எடுத்துகிட்டு போக போற? இதுல நான் தனியா கவலைப்பட என்ன இருக்கு? உன்னோட சந்தோசம்... துக்கம்.. எல்லாத்தையும் நீ கட்டி கொண்டு போற என் உசுரும்தான் அனுபவிக்க போகுது... என்றேன்! இதைக்கேட்டதும்... என் கெளரி முதல் முறையாக என் தன் உதடுகளால் என் நெற்றியை நனைத்தாள்... அந்த சந்தோஷ தருணத்திலும் ஓரக்கண்ணால் அம்மனைப்பார்தேன்.. நல்ல வேளை அம்மன் எங்களைப்பார்க்கவில்லை!

குணா.. இந்த முறை கொஞ்சம் உற்சாகமாக கேட்டது கௌரியின் குரல்... ஆனா உன்னை நான் வார லீவ்ல பார்க்கிறதுக்கு ஐடியா பண்ணிட்டேனே   என்றாள்... அதே உற்சாகத்துடன்!  என்னடா பண்ணிருக்க?.. என்றேன் நெற்றியில் அவள் தந்த ஈரத்தை தொட்டு ரசித்தபடி..  அதைப்பார்த்ததும் அதுவரை இல்லாத வெட்கம் அவள் முகத்தில் வந்தது... அப்பாவுக்கு பக்கத்துலதான் ட்ரான்ஸ்ஃபர்.. அங்க குவாட்ரஸ் கொடுக்குறதாலதான் அங்க போறோம்.. இப்பவே அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டேன்.. ஒவ்வொரு வாரமும் இங்க வந்து இந்த அம்மனுக்கு விளக்கு போடணும்னு வேண்டியிருக்கேன்... அப்பிடியே இங்கயே ட்யூசனும் ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன்.. அதனால ஒவ்வொரு வெள்ளிகிழமை ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் இங்க சித்தப்பா வீட்டுக்கு வந்துருவேன்... அப்பிடியே இந்த கருவாயனையும் பார்த்துருவேனே... என்றாள்... என்ன..டெய்லி பார்க்கமுடியாது.. அதுவும்  சரிதான்... இந்த காக்கா பயல யாரு டெய்லி பார்க்கிறது? என்றாள் வெட்க்கதோடு... நான் கொஞ்சம் பக்தியோடு அம்மனைப்பார்தேன்......



இன்று....

அதே திருவிழா காலம்... அதே அம்மன்... ஆனால் விளக்கு போடுவது என் மனைவி..... என் குழந்தையும் நானும் வேடிக்கை பார்க்கிறோம்... குழந்தை கேட்டாள்.. அப்பா.. ம்ம்.. சொல்லும்மா... என்றேன்... அம்மா வார வாரம் இங்க விளக்கு போட்றா.. கேட்டா நீங்க நல்லாயிருக்கனுமாம்... இங்க விளக்கு போட்டாத்தான் நல்லாயிருக்கலாமா அப்பா என்றாள்... என்ன பதில் சொல்வது? நானாக நினைத்துக்கொண்டேன்.. என்னைப்போல காதலர்களும்.. கணவர்களும் இருக்கும்வரை இந்த அம்மனுக்கு விளக்கு போட பெண்கள் இருந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

அது ஒரு மழைக்காலம்! -1




அன்று...

அது ஒரு மழைக்காலம்...என்னருகில் நீ மட்டுமே! ஒவ்வொரு மழைக்கம்பிகளின் நெருக்கத்திலும் இப்படிதான் நினைத்தது என் இதயம்! எத்தனை பேர் என்னை சுற்றி இருந்தாலும் அது என்னவோ என் கண்ணுக்கு நீ மட்டுமே தெரிந்தாய்! பேய் மழையின் இரைச்சலிலும் உன் மூச்சுக்காற்றுக்கு கூட அர்த்தம் கண்டுபிடித்தேன்! மழை நீரை நீ தொட்டு விளையாட அதன் ஒவ்வொரு ஸ்பரிசங்களும் என்னவோ என் இதயத்தை மட்டுமே துளைத்தது! உன் நனைந்த ஆடைகள் ஏனோ எனக்குள் நடுக்கத்தை கொண்டுவந்தது.. அப்போதே வார்த்தைகளை மாற்றிப்போட்டு கவிஞனாக என்னை கண்டுகொண்டேன்!

அதன்பிறகு வந்த ஒவ்வொரு மழையுமே எனக்கு பிடித்துப்போனது... என் வீட்டு கூரையை பிய்த்துபோட்ட பேய் மழையிலும் வீட்டின் நடிவிலே உட்கார்ந்து உனக்காக நனைந்த என்னைப்பார்த்து கொஞ்சம் பயந்துதான் போனார்கள் என் வீட்டில்! பாவம் அவர்களுக்கு எப்படி தெரியும்? மழையில் நனையாமல் நனைந்து கொண்டு இதயத்தில் உன்னை வைத்து உன்னை மட்டும் நான் நனைதுக்கொண்டிருப்பது அவர்களுக்கு எப்படி புரியும்?

ஒரே ஊர்தான் என்றாலும் வெளியூரில் நீ படித்தாய்...விடுதியில் தங்கி வார இறுதியில் மட்டுமே வருவாய்! அதனால்தான் என்னவோ சித்திரை கத்திரி வெயில் இறுதியிலும் நீ வந்த காலங்களில் குளிருது என்று போர்வை போர்த்தி தூங்கியதை அம்மா கொஞ்சம் அச்சத்தோடு பார்த்தார்கள்!உன் அருகாமை வேண்டும் என்பதற்காக என் விளையாட்டு ஆர்வத்திர்க்குகூட தடைபோட்டு சத்தமில்லாமல் ஒரு காதல் சடுகுடுவை உன்னோடு விளையாண்டதை நம் காதலை தவிர யாருக்குமே தெரியாது!

கொஞ்சம் படிப்பும்... அதிகமான பகுததறிவும் இருந்தாலும் அது ஏனோ தெரியவில்லை? கோவிலோர கள்ளிச்செடி பார்த்ததும் படிப்பும்..பகுத்தறிவும் முற்றாக மறந்துபோய் என் பேரோடு உன் பேரை சேர்த்து எழுதியபின்பே நிமிர்ந்து பார்த்தேன்..இரண்டு அறிவும் எட்டி நின்று என்னைப்பார்த்து ஏளனமாக சிரித்தது! இன்று அதே கோவிலில் என் குழந்தையின் கை பிடித்து சுற்றும்போது நம் பேரை எழுதி வைத்த கள்ளிச்செடியை என் கண்கள் தேடுவதை என்னால் தடுக்கமுடியவில்லை!

இன்று.....

மழை விட்டாலும் தூவானம் விடாது என்பார்கள்..அதனால்தான் என்னவோ? ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் விழுகின்ற மழைத்துளி மண்வாசனையோடு சேர்த்து உன் ஞாபங்களையும் கிளறி விட்டே  செல்கிறது! போர்டிகோவில் உட்கார்ந்து மழையை வேடிக்கை பார்த்த என்னிடம் என் குழந்தை கேட்டது.. அப்பா..மழைனா உங்களுக்கு ரெம்ப புடிக்குமாப்பா? என்றது.. அதனிடம் எப்படி சொல்வது?..மழையோடு சேர்த்து நீ விட்டுப்போன மௌன வார்த்தைகளை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று? உன் குழந்தையிடமும் நீ இப்படித்தான் பதில் சொல்ல திணறிக்கொண்டிருப்பாயா?

அடுத்த பாகம்
அது ஒரு மழைக்காலம் -II (திருவிழாக் காலம் )