Wednesday, 27 February 2013

நினைவில் நிற்கும் சுவைகள்(உணவுகள்)!



கடந்த வார இறுதி விடுமுறையில் வீட்ல மீன்குழம்பு வைத்தேன்! அது என்ன கடந்த வாரம்? எப்போதுமே நீதானே சமைப்ப, அப்பிடின்னு சொல்றவங்களுக்கு, அதுவும் உண்மைதான்! அசைவ அயிட்டங்கள் அம்மாவை தவிர யார் செய்தாலும் எனக்கு திருப்தி இருப்பதில்லை! ஆகவே நானே செய்துவிடுவேன்! என் வீட்டில் என்னோடு இருப்பவர்களுக்கும், அது மீன், நண்டு அல்லது சிக்கன் எதுவாக இருந்தாலும் நான் சமைப்பதுதான் பிடிக்கும்! 

கடந்த வாரமும் இப்பிடித்தான் என் நண்பன் ஒருவன் அதை சாப்பிட்டு விட்டு கண்கலங்கினான்! "சரி விடுடா.. இதுக்கெல்லாமா அழுகுறது? வேணும்னா ஒரு கைச்செயினோ மோதிரமோ வாங்கி போட்டு உன் அன்ப காட்டிட்டு போன்னு" சொன்னேன்! அப்பறம்தான் தெரிஞ்சது பயபுள்ள குழம்பு காரத்துல கண்ணு கலங்கியிருக்கான்! இருந்தாலும் ரொம்ப நாள் கழித்து கார சாரமாக சாப்பிடுவதாக சொன்னான்! இது அவன் மட்டும் அல்ல பல பேர் என்னிடம் சொன்னதுதான்!
 
இதற்கான காரணம் என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் கண்டிப்பாக என் அம்மாவின் வழி வந்ததாக இருக்கும்! சிறு வயதில் இருந்து இன்றுவரை நாவில் சுவை தங்கியிருக்கும் உணவுகளைப் பற்றி அன்று நெடுநேரம் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்! அன்று மூன்று வேளைக்கும் ஆக்கித் திண்ண அரிசி இருந்தாலும் காலையில் கூழ் என்பதுதான் குடியானவனுக்கு அழகு என்று இருந்த காலம்! 



ஆனால் ஏதாவது ஒரு விசேசம் என்று வந்துவிட்டால் தெருமுனைக்கு வந்த யாரும் முகவரி கேட்க வேண்டியதில்லை! நாட்டுக்கோழி மசாலாவும் மீன் குழம்பு வாசமும் அவர்களை குண்டுகட்டாகத் தூக்கி வீட்டி வந்து போட்டு விடும்! நாங்கள் இருப்பது செட்டிநாடு என்பதால் குழந்தைகள் கூட ரசனையாக சாப்பிடும் வழக்கம் உடையவர்கள்! இயற்கையாகவே காரம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே சேர்ப்போம்! காரம் என்று பேசும்போதே அம்மா வைக்கும் மீன் குழம்பும் நண்டு குழம்பும் நாக்கில் வந்து ரெண்டு சொட்டு நீரைத் தட்டி விட்டுப் போகிறது!
 
அதுவும் இப்போதுபோல்  உலோகப் பாத்திரங்களில் வைப்பது இல்லை! மஞ்சட்டி ( மண் சட்டி ) மீன் குழம்பும் நண்டு குழம்பும் ருசியை அனுபவித்தவர்களுக்குத் தெரியும்! அப்போதெல்லாம் வாரத்தில் ஒருமுறைதான் கவிச்சி! திங்கள் கிழமை காரைக்குடி சந்தை! எட்டுப்பட்டிக்கும் அதுதான் பெரிய சந்தை! அப்பா அங்கு இருந்து மீன் அல்லது நண்டு வாங்கி வீட்டுக்குள் நுழைவதில் ஆரம்பிக்கும் எனது உளவுத்துறை வேலை! எத்தன மீன் அல்லது நண்டு! பெருசா சின்னமா, நண்டுல மூக்கு கால்( பெரிய கால் ) இருக்கா இல்லையா போன்ற அதிமுக்கிய ரகசியங்களை பையை பிரிக்காமலே கண்டுபிடித்து என் அக்காக்களிடம் சொல்வதில் எனக்கு பத்மஸ்ரீ விருதே இந்திய அரசாங்கம் கொடுத்திருக்கலாம்!
 
மீன் என்றால் அம்மா குழம்பை மட்டும் முதலில் கூட்டி விடுவார்கள்! மஞ்சட்டியை வைத்து அது காய்ந்ததும் கொஞ்சம் நல்லெண்ணெய் ஊற்றி அதில் கொஞ்சம் வெந்தயம் போட்டுத் தாளித்து, சின்ன வெங்காயம் போட்டு பொன் நிறமாக வதங்கியதும் அதில் தக்காளியை போட்டு வதக்கி அம்மியில் அரைத்துவைத்த மசாலாவை ஒரு உருண்டையாக புளியில் ஊர வைத்திருப்பார்கள்! அதை அம்மியில் அரைப்பதே பெரிய கலை! என்னென்ன வச்சு அரைப்பாங்கன்னு இங்க போட்டா ரெசிபிய போட்ட மாதிரி ஆயிரும்! அதனால நேர குழம்பு கொதிக்கிற கண்டிசனுக்கு போயிருவோம்!



 குழம்பு நல்லா கொதிச்சு வருபோது அதுல கரைச்சு வச்ச புளிய ஊத்துவாங்க! நல்லா கொதிச்சு வத்தி வரும்போது அதுல அலசி வச்ச மீன் துண்டுகளப் போட்டு மூடி வச்சுட்டு, கலைஞர் உண்ணாவிரதம் இருக்க நேரத்துக்குள்ள அடுப்ப அமத்தி கொலைய வடிச்சு வச்ச ( மண் பானை சோறு ) சுடு சோத்துல ஊத்தி சாப்பிட்டாவுல இருக்கு! ஆஹா... ஆனா சாப்பிடும்போது காரம் தெரியாது! சாப்பிட்டு முடிச்ச பிறகுதான் தெரியும்! இல்லை.. எரியும்! அப்போதைக்கு உடனடி தீர்வு தயிர் மிதப்ப எடுத்து உதட்டுல தடவிக்குவோம்! தேங்கா எண்ணெயை எடுத்து கைகளில் தடவிக்குவோம்! ஆனாலும் அந்தச் சுவை மட்டும் நாக்கின் அடியில் தங்கிவிட்டது! கால ஓட்டத்தில் அந்த மண் சட்டி குழம்பை இன்னும் ருசிக்க முடியவில்லை! 

முதல்நாள் மீன் குழம்பு என்றால் மறுநாள் கண்டிப்பாக காலையும் மதியமும் ஏதாவது ஒரு கூழாகத்தான் இருக்கும்! கூழ் என்றால் பொதுவாக எங்கள் பக்கம் சோளக் கூழும் கேப்பைக் கூழும்தான்! ஏனென்றால் சோளம் எங்க பக்கம் தோட்டப்பயிர்! கேப்பை மலிவாக கிடைக்கும்! காலையில் அப்போதுதான் காய்ச்சிய கூழை சூடாக தட்டில் ஊற்றி கொடுப்பார்கள்! அதில் அவரவர் விருப்பம் போல ஏதாவது போட்டுக்கொள்வோம், நான் சீனி ( சர்க்கரை ) போட்டுக்கொள்வேன்! மீதம் உள்ள கூழை அப்பிடியே ஆப்பையில் ( அகப்பை ) எடுத்து கஞ்சிக்குள் போடுவார்கள்! கஞ்சி என்றால் ஏதோ முதல்நாள் மீதம் ஆன சோற்றில் தண்ணியை ஊற்றினால் கஞ்சி என்று நினைத்துவிடாதீர்கள்! 


கஞ்சியின் சுவை அதில் ஊற்றும் நீரில்தான் உள்ளது! இப்போதுதான் இங்கு குழாய்த் தண்ணி எல்லாம், அப்போதெல்லாம் நல்ல தண்ணி கிணறு என்று ஒன்று உண்டு, அதில் தண்ணி எடுத்து வருவதே என் அக்காக்களுக்கும் பக்கத்தில் உள்ளவர்களும் ஒரு அன்றாட நிகழ்வு! எத்தனை மணிக்கு போக வேண்டும் என்று முதல்நாளே கூட்டம் எல்லாம் நடக்கும்! தலையில் ஒரு குடமும், இடுப்பில் ஒரு குடமுமாக அவர்கள் தண்ணீர் எடுத்து வருவதைப் பார்த்தால் பாம்பே சர்க்கஸ் தோற்று விடும்! அவ்வளவு அனாயாசமாக நடப்பார்கள்! அதுகூட பெண்களின் இடுப்பு எலும்பின் அவசியத்தை உணர்ந்து பெரியவர்கள் அவர்களுக்கு கொடுக்கும் பயிற்சியாக இருக்கும்! பாருங்க கஞ்சில ஆரம்பிச்சு எங்கயோ போயிட்டேன்! 

இப்படி அந்த தண்ணீரில் ஊரும் பழைய சாதத்தின் ருசியே தனி! காலையில் திரவமாக ஊற்றிய கூழ் மதியம் பார்த்தால் ஒவ்வொரு ஆப்பையும் ஒவ்வொரு உருண்டையாக இருக்கும்! அதை அந்தக் கஞ்சியோடு சேர்த்து எடுத்துவைத்து அதில் அந்த நேத்து வச்ச மீன் குழம்பை ஊற்றி சாப்பிட்டால்... அதோடு கொஞ்சம் பச்ச மிளகாய், கொஞ்சம் வெங்காயமும் கடித்தால்.. ஆஹா... இப்போது எவ்வளவு பெரிய பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டலில் கூட அந்த ருசியை மீட்டெடுக்க முடியவில்லை!

 இன்னும் எவ்வளவோ உணவு வகைகள், இப்போதெல்லாம் ஆசைக்கு கூட அதை ருசிக்க முடியவில்லை, கஞ்சி கூட இப்போது உள்ள கார்பரேசன் தண்ணிக்கு அதன் ருசியை இழந்துவிட்டது! கேப்பைக்களி, உளுந்தங் களி, வயல் நண்டு ரசம், முள் முருங்கையும் இம்புரா இலையும் சேர்த்து அரைத்த தோசை, இன்னும் எத்தனையோ உணவுவகைகள்! முடிந்தால் அதைப்பற்றியும் எழுத ஆசை உள்ளது! 
 

No comments:

Post a Comment