Wednesday, 27 February 2013

கதை சொல்ல நேரம் இல்லை!






தினமும் இரவில் தூங்கப்போகும் முன்னர் கதை சொல்லச் சொல்லி அடம்பிடிக்கும் மகளிடம் தூக்கத்தை கெடுக்குறாளே என்று அந்த நேரத்தில் கோபம் வந்தாலும் அவளின் அம்மா அவங்களுக்கு தெரிந்த காக்கா கதையையும் குரங்கு கதையை மட்டும் வைத்து ஒப்பேத்தி கொண்டிருப்பதை பார்க்கும்போது கொஞ்ச நேரத்தில் தூக்கம் தொலைந்து விடும்! நம் பிள்ளைகளுக்கு எல்லாமே நிறைவாக கொடுக்கிறோம் என்றுதான் நாம் நம்மளை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம்! உண்மையில் நம் குழந்தைகளுக்கு தேவை நம் ஐ போனும் லேப் டாப்பும் அல்ல! அவர்கள் மனதுக்கு நெருக்கமான ஒரு உறவு! அவர்களை அப்படியே வேறு உலகத்துக்கு பெயர்த்து கொண்டு போகும் ஒரு கதை! ஆனால் இதையெல்லாம் நாம் கொடுக்க தவறுவதால்தான் அவர்கள் நம் ஐபோன் கேம்களையும் லேப்டாப் டாம் அண்ட் ஜெர்ரிகளையும் வேறு வழியில்லாமல் ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!

சிறுவயதில் எனக்கு கதை சொல்ல நிறையப் பேர் உண்டு. அதிலும் மாலை நேரம் ஆனால் என் அக்காக்கள், நான் இன்னும் பக்கத்து வீட்டு பிள்ளைகள் என வீட்டுத் திண்ணையில் சுற்றி அமர்ந்து என் ஆயா( அப்பாவின் அத்தை ) சொல்லும் கதைகளுக்காக ஆவலுடன் காத்திருப்போம்! அவர் கதை சொல்லும் அழகே தனி! தினமும் ஒரு கதைதான் என்று ஒரு கணக்கு அவரிடம். கதை முடிந்த பின்னும் இன்னும்ம் ஒரு கதை சொல்லச் சொல்லி கெஞ்சிக் கொண்டிருப்போம்! அதுபோதாது என்று அம்மாவுடன் தூங்கும் போது, எனக்கு மட்டும் தனிக்கதை உண்டு! அப்படி அம்மா எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியதுதான் மனுநீதிச்சோழன், தென்னாலி ராமன், பீர்பால் எல்லோரும்! 

இப்போது நான் எழுதும் எழுத்தின் ஒவ்வொரு விதையும் அப்போது விதைக்கப்பட்டதுதான்! பள்ளிகளில் அப்போது சிறுசேமிப்பு என்ற திட்டம் உண்டு! நான் ஆறாவது படிக்கும்போதே அதில் உள்ள காசை வீட்டுக்கு தெரியாமல் எடுத்துத் தெனாலிராமன் கதைகள் புத்தகம் வாங்கினேன்! ஆனால் அதை ஒழிக்கத் தெரியாமல் வீட்டில் அடி வாங்கியது தனிக்கதை! ஆனால் கதைகளை படிக்கும் ஆர்வம் அப்போதே துவங்கியது எனலாம்! பள்ளி விட்டு வரும் வழியில் நூலகம் உண்டு! வார நாட்களில் தினமும் மாலை ஒருமணி நேரம் அங்குதான் பொழுது போகும்! அப்படி அங்கு அறிமுகமான புத்தகங்கள்தான் பூந்தளிர், கோகுலம் கதிர், அம்புலிமாமா போன்ற சிறுவர் புத்தகங்கள்! அதிலும் பூந்தளிர் புத்தகத்தை எடுக்க தினமும் பெரிய போட்டியே நடக்கும்! எனக்கு தெரிந்து தமிழில் முதலில் படித்த படக்கதைகள் அதில்தான்!

அதில்வந்த சில கேரக்டர்கள் இன்னும் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை! சுப்பாண்டியின் சாகசம், வேட்டைக்கார வேம்பு போன்றவை ரசிக்கவைத்த தொடர்கள்! நேற்று ஒரு திருமண விழாவில் முதல்வர் சொன்னதாக இரு குருவிகளின் கதை படித்தேன்! இதை எங்கேயோ படித்தது போல இருக்கிறதே என்று மூலையின் ஃபோல்டர்களில் தேடினால் எனக்கு கோகுலம் கதிர் அறிமுகமான போது அதில் படித்த முதல் படக்கதையே  இதுதான்! அதை நினைத்து சந்தோசப்படும் போதே சின்ன நெருடலும் வந்தது நம் பிள்ளைகள் வளர்ந்ததும் அவர்கள் நினைத்து பார்த்து சந்தோசப்பட என்ன வைத்திருக்கிறோம் என்று! யோசித்துப்பார்த்தால் ஒன்றுமே இல்லை!


அந்த காலத்தில் இன்னொரு மறக்கமுடியாத அறிமுகம் வாண்டுமாமா கதைகள்! இந்தவாரம் விகடனில் அவரது பேட்டி பார்த்தேன்! இதை நான் எழுதுவதற்கு தூண்டுதலே அவரது அந்தப் பேட்டிதான்! விகடனில் சொன்னதுபோல இரு தலைமுறைகளை தன் கதைகளால் கட்டிப்போட்டவர்! இன்றைக்கு ஹாரி பாட்டர் வாங்கி கொடுத்து அதை தன் பிள்ளைகள் படிப்பதை பெருமையாக பீத்தும் பெற்றோர்களை பார்க்கும் போது சிரிப்புதான் வருகிறது! அவர்களுக்கு அம்புலிமாமா, சந்தமாமா புத்தகங்களை பற்றி தெரியாது என்று நினைக்கிறேன்! இன்னும் அவைகள் வருகிறதா என்று தெரியவில்லை பழைய புத்தகங்கள் கிடைத்தாலும் பிள்ளைகளுக்காக தேடி வாங்கி கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்! நம் கோவத்தால், அடிகளால் புரியவைக்க முடியாத அன்பு, வீரம், விட்டுக்கொடுத்தல் போன்றவைகளை இந்தக் கதைகள் கண்டிப்பாக அவர்களுக்கு கொடுக்கும்! 

இப்போது உள்ள குழந்தைகளுக்கு கொஞ்சம் கூட விட்டுக் கொடுக்கும் தன்மையே இல்லாமல் வளருகின்றன. காரணம் நாம் வளர்ப்பு முறையில் அல்ல! வளரும் சூழ்நிலையில் உள்ளது!  இப்போது போல அப்போது டிவிக்களின் ஆதிக்கம் இல்லை. தெருவே ஒரு இடத்தில்தான் கூடி இருக்கும். பெரியவர்கள் எங்களைப்போன்ற சிறுவர்களை கூட்டி வைத்து இன்று அதன் பெயர்களை கூட மறந்துவிட்ட பல விளையாட்டுக்களை விளையாட சொல்லுவார்கள்! இரவு உணவு வரை இதுதான் வேலை! கொஞ்சம் வளர்ந்ததும் ஆண்பிள்ளைகள், பெண்பிள்ளைகள் என தனித் தனி விளையாட்டுகளில் பிரிந்துவிடுவோம்! ஆண்கள் திருடன் போலிஸ், ஐஸ் பாய், மரத்தில்  ஏறி விளையாடும் அணிலா உணிலா..இப்படி போகும்! பெண்களுக்கு தாயம், பல்லாங்குழி, சொட்டங்கி, நுன்னுதான் குச்சி இப்படி போகும்! இன்றைக்கு  இந்தப் பேர்களை கேட்டால் சிரிக்கும் குழந்தைகள்தான் அதிகம்! 

அன்றைக்கெல்லாம் தெருவெல்லாம் மண் வீதிகள்தான்! இன்று போல கான்க்ரீட் அல்ல! வீதி மணலில் விழுந்து புரண்டு தூறல் வரும்போது வரும் மண்வாசனையில்  மயங்கி அதை வாயில் வைத்துப்பார்த்து உதை வாங்கிய சம்பவங்களும் உண்டு! ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளிக்கிழமை முச்சந்தியில் (மூன்று வீதி சந்திக்கும் இடம் ) மண்ணெடுத்து திருஷ்டி கழிப்பார்கள்! இன்றைக்கு என் குழந்தைக்கு மண்ணெடுக்க மண் இல்லை! கபடியை போலவே அப்போது எங்கள் பக்கத்தில் பட்டை என்ற விளையாட்டு மிகவும் பேமஸ்! இதற்கு மணல் மிக முக்கியம்!  அதை விடிய விடிய விளையாண்ட காலமெல்லாம் உண்டு! இன்று எனக்கு கூட அதன் பேர் மட்டுமே ஞாபகம் உள்ளது எப்படி என்று மறந்துவிட்டது! இப்படி கால ஓட்டத்திலும் அவசர ஓட்டத்திலும் அடுத்த தலைமுறைக்கான இந்த சங்கிலித்தொடரை அறுத்துவிட்ட பெருமை என் தலைமுறைக்கு வந்துவிட்டது!

இப்படி என் ஞாபகச் சிதறல்களில் எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ உள்ளது! ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்கு என்ன இருக்கும் என்று நினைத்துப்பார்த்தால் நம் மீது உள்ள வெறுப்புதான் முதலில் வரும் என்று நினைக்கிறேன்! என் தாத்தன் பாட்டியும் பெற்றோரும் எனக்கு கொடுத்த எவ்வளவோ விசயங்களை என் குழந்தைக்கு நான் கொடுக்க வில்லை! ஐந்து வயதில் பள்ளியை எட்டிப்பார்த்த நான் இன்று இரண்டு வயதில் மகளை லேர்னிங் ஆக்ட்டிவிட்டீசில் மூழ்கடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்! பிள்ளைகளை பிள்ளைகளாக பார்க்காமல் ஏதோ ரேசில் ஓடப்போகும் குதிரைகளாகவே தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்! தவறு என்று தெரிந்தாலும் வீண் ஜம்பமும் வறட்டு கௌரவமும் அதை விட்டுக்கொடுக்காது! குற்ற உணர்ச்சி வரும்போதெல்லாம் இப்படி ஒரு கட்டுரை எழுதிவிட்டுப் போகவேண்டியதுதான்!

No comments:

Post a Comment